The Sun Also Sets
Even een kort verhaal om jullie bij te praten en om Ryan Adams op de playlist te krijgen. Na Christchurch ben ik naar Kaikoura gegaan waar ik eigenlijk niets heb gedaan. Een rondje op het strand gelopen en dat was het eigenlijk wel. De dag erna besloot ik om in Blenheim van de bus te springen omdat daar iets te doen was, waar ik lang naar had uitgekeken. De foto's staan al een tijdje op de site. Dit is wat je krijgt als je de mensen die de sets van Lord of the Rings, King Kong en Avatar hebben gemaakt een museum laat bouwen. Echt helemaal prachtig om te zien. Een aantal vliegtuigen zijn van Peter Jackson, dus vandaar.
De dag erna heb ik mijn laatste voeten op het zuider-eiland gezet en heb ik de veerboot naar Wellington genomen. Hier had ik maar drie dagen gepland dus die wilde ik ook zo goed mogelijk in vullen. De eerste dag ben ik lekker een dagje gaan mountainbiken in een park in de buurt van Wellington. Ik hoef het ondertussen niet meer te vermelden denk ik, maar het was weer prachtig weer. Zelfs de lokale mountainbikers zeiden dat het maar af en toe zo een weer was in Windy Wellington. Je kon mooi uitkijken over de stad en zelfs het zuider-eiland zien. Ik kreeg ondertussen wel wat last van mijn snowboardblessure, dus ik heb het maar rustig aan gedaan. Na twee beklimmingen van 2 uur en de bijbehorende afdalingen van 15 minuten vond ik het wel goed geweest.
Mijn tweede dag in Wellington ben ik naar het parlementsgebouw gegaan en heb ik daar een rondleiding gedaan. Best wel interessant om te zien allemaal. De volgende tour die op het programma stond was naar de Weta Cave studio, daar waar ze werken aan al die films en dus ook aan het museum. Het is allemaal vrij klein omdat ze niet de films waar ze nu aan werken mogen laten zien, maar ook dit was wel leuk om te zien. Daarnaast was ook dit, net zoals de rondleiding in de Beehive, gratis. Om mijn derde gratis tour van de dag te doen ben ik voor de zesde keer naar Te Papa geweest, het nationaal museum van NZ.
De derde dag heb ik lekker rustig aan gedaan. Geprobeerd wat leuke souvenirs de vinden, nog maar een keer naar Te Papa om afscheid te nemen van de reuzen-inktvis, en nog een leuk dinertje met Elvisa. Zij studeert in Wellington en omdat het mijn laatste avond daar was, zijn we bij de japanner gaan uit eten.
Nu zit ik weer in het Tongariro National Park, mijn favouriete hostel op de mooiste plek in NZ. Dat is alles wat ik nu zal zeggen. De rest krijgen jullie wel te horen in het volgende verhaal, een mooi vervolg op 'Largo'. Dus bekijk die foto's nu nog maar een keer. Ik kan wel zeggen dat ik het mooiste tot het laatste heb bewaard.
In The Morning
Eindelijk heb ik Queenstown verlaten. Het is een prachtige stad en er is genoeg te beleven, maar ik kreeg wel weer zin om verder te reizen. Vanuit QT ben ik naar Lake Tekapo gegaan. Het plan was om naar Mount Cook te gaan, maar omdat ik daar al was geweest heb ik maar besloten om een dag in Lake Tekapo te besteden. Na een mooie bustocht over de Lindis Pass in de sneeuw kwam ik aan in het dorpje aan de rand van het blauwe meer. Het meer is zo blauw gekleurd door de mineralen erin. Ik zal de foto's zo snel mogelijk online zetten. Helaas regende het de hele dag en heb ik dus niet zoveel kunnen doen, naast foto's maken van het meer is er ook vrij weinig te doen.
De volgende dag zou ik rond de middag weer verder gaan, dus hopelijk had ik wat goed weer de volgende ochtend, en dat gebeurde gelukkig ook. Naast het meer ligt Mount John met boven op de top een cafe en een observatorium. Het cafe staat in de Lonely Planet beschreven als 'mogelijk het cafe met de beste locatie op de planeet'. Je hebt er prachtig uitzicht over de hele omliggende vallei en de bergen in de achtergrond. De wandeling naar de top was nog een kleine uitdaging door de lokale ijsbanen op het pad. Na een lekkere warme cappuccino in het cafe ben ik weer naar onder gegleden.
Blijkbaar was het weer een stuk minder op de Lindis Pass, de bus had een paar uur vertraging, en dus kwam ik pas 's avonds laat aan in Christchurch. De volgende morgen zou ik de trein nemen naar Arthurs Pass, een bergdorpje midden in de alpen. Van Christchurch kreeg ik die nacht dus niet zoveel te zien. Na een mooie treinreis kwam ik aan in Arthurs Pass, een dorpje waar meer Kea's wonen dan mensen, en waar het ook weer de hele dag heeft geregend. De witte sneeuw kwam dan ook de volgende morgen toen ik wakker werd. Na de trein naar de westkust te hebben genomen ging ik dezelfde dag weer terug via Arthurs Pass naar Christchurch.
Nu zit ik dus in CC en heb ik hier een dag te besteden. Ik ben vanmorgen wat door het park en richting het centrum gelopen. Het centrum is nog steeds totaal afgesloten. Ik heb van veraf de kathedraal gezien die helemaal is ingestort, en de stad is dan ook een grote bouwput op het moment. Voor de rest ben ik maar in het park gebleven, ik heb niet echt zin om hier de ramptoerist uit te hangen. Morgen ga ik weer verder met de bus, er is hier voor de rest ook niet zo heel veel te doen in de stad, bijna alles is gesloten.
Gisteren kreeg ik het geweldige bericht dat QT helemaal was bedekt met sneeuw en dat het er prachtig uitzag. Altijd leuk om te horen als je daar 10 weken op hebt zitten wachten en net als je twee dagen weg bent gebeurt het dan eindelijk. Daarnaast heb ik nog steeds pijn aan mijn ribben, terwijl het toch alweer een week is geleden dan ik ben gecrasht met snowboarden. De volgende stop is Kaikoura, waar ik misschien wat walvissen ga spotten. Daarna verder richting Wellington en Auckland.
Rise Today
Mijn laatste verhaal uit Queenstown. Morgenvroeg vertrek ik met de bus, opnieuw naar Mount Cook. En daarna verder naar het warme noorden. De afgelopen dagen zijn snel voorbij gegaan en ik heb nog een paar leuke dingen gedaan. Het winterfestival is ondertussen voorbij, en afgelopen weekend zijn de twee skigebieden in Queenstown open gegaan. Het heeft nog steeds niet gesneeuw, maar de sneeuwkannonen hebben hun werk gedaan, en nu ligt er dus een laagje sneeuw van 2 cm op de pistes.
Voordat ik ben gaan snowboarden ben ik nog naar Arrowtown geweest. Een klein historisch plaatsje in de buurt. Ik heb er een paar uur in rondgelopen en een lekkere warme cappucino gedronken en toen had ik het wel gezien. Daarnaast ben ik nog gaan ijshockeyen met een paar man van het hostel. Ik was al blij dat ik het schaatsen nog niet helemaal was verleerd en dus geen al te grote schade heb opgelopen. En na erg lang uitgesteldebeklimming van Queenstown Hill ben ik gisteren dan eindelijk voor de eerste keer gaan snowboarden.
Samen met Tanya en CJ ben ik een dagje gaan snowboarden op de Remarkables. Ik had 's morgens en in de middag een les, maar daar kon ik natuurlijk niet op wachten. Dus voor de eerste les had ik al een paar keer de oefenpiste gedaan. Het ging al vrij redelijk, en tijdens de les ging het alleen maar beter. Dus na de lunchpauze vond ik het wel tijd voor het echte werk. De les in de middag begon pas om 2 uur, dus ik had mooi de tijd om de grote route's te verkennen. Helaas bleek mijn skipas niet geldig voor de echte skilift, maar waren ze zo aardig en overtuigd van mijn talent dat ze me een afdaling gunde. Na van de skilift te zijn gevallen ben ik lekker naar beneden geboard. Tanya en CJ kwammen me de hele tijd voorbij gevlogen, en na een flinke val, waardoor mijn ribben nu nog pijn doen, was het tijd voor de tweede les.
Mijn leraar was ondertussen zo onder de indruk dat hij halverwege de les zei dat ik maar zelf een paar keer het oefenterrein moest afdalen en hij zou me wel wat tips geven terwijl hij aandacht schonk aan de minder getalenteerde. Na een half uurtje vond ik het wel genoeg en kreeg ik heimwee naar de grote piste, dus heb ik mijn skipas geupgrade en de echte afdaling nog een paar keer gedaan. Ik had tenslotte maar 1 dag te besteden. Ondertussen heb ik nu overal spierpijn, maar was het al met al een prachtige dag in de sneeuw. Jammer dat het nog steeds niet heeft gesneeuw in het mooie QT dat ik morgen zal verlaten. Als het eenmaal overal wit is zal het toch een heel andere sfeer zijn.
It's About Time
Er zijn weer een aantal vermeldingswaardige dingen gebeurt na het lopen van de Routeburn track. Ten eerste twee aardbevingen. De eerste ergens tussen Milford en Queenstown, die gelukkig niet al te erg was, maar dus wel was te voelen in QT. Daarna nog een naschok in Christchurch, die ook te voelen was in QT. In Christchurch is nog steeds een groot gedeelte van het centrum afgesloten en dat zal ook zo blijven zolang er naschokken zijn. Ik ga er over een paar weken heen, maar ik zal er niet al te lang blijven, omdat er dus niet zo heel veel te doen is.
Ten tweede begint er in QT lichte paniek te ontstaan. Niet vanwege deze aardbevingen, maar vanwege het weer. Het is nog steeds warm voor de tijd van het jaar, en dat betekent dus geen sneeuw. De enige sneeuw die ik heb gezien was op de top van Ben Lomond een paar weken geleden, en die sneeuw is alweer gesmolten. Aanstaande vrijdag begint in QT het winterfestival, en dat zal wel tegenvallen als het tegen die tijd niet wit is. Er wordt voor de komende weken wel regen gemeld, dus misschien heb ik toch nog geluk met het weer. Ik ben naar QT gekomen om wat te skieen, dus hopelijk gaat dat nog lukken in de laatste twee weken.
Inderdaad, mijn planning is om over twee weken QT te verlaten. Ik heb de afgelopen dagen wat tijd besteed aan het plannen van mijn resterende rondreis. En ik heb nu ongeveer alles vaststaan, wat waarschijnlijk wel weer zal veranderen. Maar, dat geldt niet voor de vluchten naar Australie. Dat ga ik nog voor twee weken bezoeken. Als je toch in de buurt bent, dan moet je dat ook maar doen. Ik vlieg van Auckland naar Sydney en twee weken later vlieg ik terug vanaf Melbourne. Een paar dagen later heb ik mijn vlucht naar San Francisco.
De afgelopen dagen zijn Ries en Elvisa in QT geweest, die ik heb leren kennen tijdens het werk in Taupo. Een gezellige avond en de dag erna zijn we samen gaan jetboaten. Een van de activiteiten die ik nog wilde doen in QT. Zie de video voor een indruk. Het was koud, maar erg gaaf om te doen. Het ziet er in de video misschien gevaarlijk uit, maar als je in de boot zit voel je hoeveel kracht er in de motor zit en dat je dus heel veel controle hebt. Naast het bungeejumpen is ook de jetboat een NZ'se uitvinding. Ik ben benieuwd wat de volgende is.
Nu is het dus eigenlijk nog wachten op de sneeuw, zodat ik toch nog een paar dagen kan skien. Het hostel is in ieder geval helemaal volgeboekt volgende week, dus er is werk genoeg.
Dit was tot zover het verhaal wat ik een aantal dagen heb geschreven. Het Winterfestival is ondertussen aan de gang en het is erg druk in QT. Er is echter nog steeds geen sneeuw en ook voor mijn laatste week in QT gaat het niet vriezen en zijn er alleen maar zonnige dagen te verwachten.
Sorrow
Mijn 50ste verhaal!!! En daar moest ik natuurlijk iets spectaculairs voor gaan doen. En dat is denk ik wel aardig gelukt. Vergeet de Milford Track maar...
Vergeleken met Nederland is het hier nu begin December en zou ik dus net Sinterklaas achter de rug hebben. Zoals jullie wel hebben gemerkt zijn de meerdaagse wandelingen door de bergen me wel goed bevallen. Er stond er nog echter 1 hoog op mijn lijstje om nog te doen. Ik heb er lang over nagedacht, maar het weer hield me toch eigenlijk steeds tegen. Ik wilde niet midden op de berg in een sneeuwstorm terecht komen. Dus na een paar keer niet te hebben doorgezet, dacht ik dat het er niet meer van zou komen. Maar afgelopen zaterdag zag de weersvoorspelling er redelijk uit, de sneeuw boven op de bergen was grotendeels weg, en ik had een paar dagen geen werk. Dus besloot ik er maar voor te gaan.
Na een dag alles regelen kon ik op zondagmorgen om 6 uur vertrekken met de Stray bus die me aan het beginpunt zou afzetten. Het weer was prachtig en ik kon niet wachten om te beginnen, maar met de busreis en nog een pauze van anderhalf uur in Te Anau kon ik pasvertrekken om 12 uur. Het plan was om zoveel mogelijk te zien zo lang het nog licht was, het is ondertussen donker rond 5 uur, maar ik bereikte de eerste hut al vrij snel. Omdat ik nog tijd genoeg had ben ik doorgelopen naar de tweede hut, terwijl het ondertussen toch erg mistig begon te worden. Na onder een waterval door te zijn gelopen bereikte ik de tweede hut voordat het echt donker was, maar wel in de mist. Ik kon nog maar ongeveer 100 meter zien. Ik wist dus niet precies waar ik terecht was gekomen, maar dat zou de volgende morgen wel veranderen.
Toen ik 's morgens wakker werd was het echt prachtig weer, geen wolkje te zien. Mijn slaapzak en al mijn spullen verdwenen dus zo snel mogelijk in mijn rugzak en het ontbijt heb ik maar overgeslagen. Ik wilde zo snel mogelijk boven de boomgrens komen zodat ik de prachtige omgeving kon zien. En dat is wel aardig gelukt, zie de foto's en video's. De wolken hingen nog in de vallei waar ik nu boven liep. De route liep vanaf nu helemaal boven de boomgrens uit tot aan de volgende hut. Daarnaast kon ik nog een berg beklimmen na het bereiken van het Harris Saddle. Eenmaal boven op de top heb ik maar snel wat foto's genomen omdat het ondertussen wel wat donker begon te worden, en dan bedoel ik de wolken. Het weer in NZ kan echt heel snel veranderen, en dat gebeurte nu dus. In ongeveer 5 minuten veranderde het van bijna geen wolk te zien, naar donkere wolken en regen. Dus ben ik maar zo snel mogelijk naar beneden gelopen, terug naar het Harris Saddle. Van daaruit liep ik door naar de andere vallei, waar het gelukkig droog bleef.
Eenmaal aangekomen bij de laatste hut was het tijd voor een lekker warm vuurtje in de kachel. Tijdens de hele wandeling ben ik maar 25 mensen tegen gekomen, en ik dacht dus dat ik alleen in de hut zou zitten, maar er waren nog 4 mensen. In de vorige hut was ondertussen mijn telefoon en zaklamp kapot gegaan, dus mijn enige bron van licht was een kaarsje dat ik had meegenomen uit de vorige hut. Zodra dat was uitgebrand ben ik dus ook maar gaan slapen. Een van de mooiste dingen in NZ kan ik helaas niet fotograferen en datzijn de sterren in de nacht. Deze nacht was onbewolkt, helemaal geweldig.
De volgende morgen was het opnieuw stralend weer. Ik had nog maar een kort stukje van de trektocht te gaan voordat CJ me op zou halen met een gehuurde auto. En ik had nog genoeg tijd, dus besloot ik om nog een zijroute te nemen, en Sugerloaf Pass te beklimmen. Ook hier kwam ik weer boven de boomgrens uit en verwijs ik jullie door naar de foto's en video's. Dit stuk was geen onderdeel van de Routeburn Track en was dus ook een stuk lastiger om te lopen. Boven op de pass ben ik nog de top van een berg opgesprint, van hieruit kon ik de Dart vallei zien waar ik eerder had gelopen.
Nadat CJ me had opgepikt zijn we nog wat door de vallei rondgereden, als je een auto hebt moet je er ook maar even gebruik van maken. Het resultaat zijn wat foto's van de bergen tijdens de zonsondergang. Een geweldige ervaring waarvan ik waarschijnlijk spijt had gekregen als ik het niet had geprobeerd. Het is lastig om alles met elkaar te vergelijken, maar deze tocht gaatin de top 5 van wat ik heb gedaan in NZ.
Things Have Changed
Hier is er niet veel veranderd, maarthuis wel. Geniet er maar van!!!
Het werk in het hostel bevalt nog steeds prima. Het begint nu toch steeds kouder te worden met af een toe een mooie dag ertussen. Vandaag was het prachtig weer en vorige week voelde het even als voorjaar aan. Maar het is vooral nog steeds wachten op de sneeuw. Over een paar weken is er een winterfestival en dan moet er toch echt sneeuw zijn voor het overvolle Queenstown. Alle hostels zijn dan zo goed als volgeboekt, dus ik ben blij dat ik dan werk heb, aangezien de prijzen dan ook flink omhoog gaan.
Na een prachtige wandeling naar de top van Ben Lomond heb ik de dagen vooral gevuld metwerken, uitgaan & uitslapen, lezen en films kijken. Daarnaast ben ik weer regelmatig aan het hardlopen. In het park waar ik regelmatig wat rondjes loop kun je ook frisbee golf spelen, een populaire low-budget activiteit. Ook een van de enige hier in QT. Ik had er nog nooit van gehoord en jullie waarschijnlijk ook niet, maar je moet dus de frisbee in zo weinig mogelijk worpen in de hole zien te krijgen. Vandaag ben ik gaan lugen, zie hier: http://www.skyline.co.nz/queenstown/luge/. Als je het met een paar man tegelijk doet is het best geinig, helemaal gecombineerd met het prachtige landschap.
Tijdens de regenachtige dagen ben ik nu een boek over de geschiedenis van NZ aan het lezen. Ik wilde het al een half jaar geleden kopen, maar nu heb ik ook eindelijk wat tijd om het echt te lezen. Het meest verbazingwekkende blijft toch dat dit eiland pas zo kort geleden echt is ontdekt. De Maori'sarriveerden er pasrond 1300, toen had Wijlre al een brouwerij. En dat met zeer primitieve bootjes & navigatie. Pas in 1642 werd het land gezien door de Nederlander Abel Tasman, maar hij heeft er nooit voet op gezet. Pas honderd jaar later, tijdens de reizen van James Cook, werd er echtcontact gelegd met de Maori's. En pas rond 1800 kwam er een permanente westerse bezetting. En in die korte tijd hebben de mensen nogal een grote impact op het landschap gehad. Maar het blijft nog steeds een prachtig land.
I Want It All
Na mijn avontuur onder toeziend oog van Mount Cook ben ik nu voor de derde keer inQeenstown, en deze keer ben ik van plan om langer dan een paar dagen te blijven. En het lijkt de goede kant op te gaan. Ik heb ondertussen werk in een hostel zodat ik niet meer voor mijn overnachtingen hoef te betalen. Na een paar keer te hebben gestofzuigd moet ik nu de 'kick-outs' doen. Na 9 uur mag je geen alcohol meer drinken in het hostel, en ik mag daar iedereen op attenderen. Hopelijk levert dat niet al te veel problemen op.
Daarnaast heb ik vanmorgen een proefronde kunnen draaiien in het restaurant waar CJ ook werkt. Z'n baas was helaas niet aanwezig, vrij wazig hoe het ging. CJ kreeg telefoon van hem toen hij al bezig was en kreeg te horen dat ik maar langs moest komen om hem te helpen. Dus CJ is me om 9 uur 's morgens uit m'n bed komen halen en toen kon ik beginnen. De keuken en bar wat gepoetst en alle bestellingen in de koelkast & vriezer gezet. Hopelijk krijg ik de baan nu ook daadwerkelijk. Maar dat ziet er dus ook goed uit. Het begint, in tegenstelling tot Nederland, nu hier steeds kouder te worden. Alle sportwinkels zijn nu gevuld met skies en snowboards en de eerste sneeuw ligt al op de bergtoppen. Nog even afwachten dus en dan kan ik mijn eerste ski-les nemen. Bijkomend geluk is alweer dat CJ veel ervaring heeft, dus ik hoef niet voor lessen te gaan betalen. Zolang ik geen been breek ziet de nabije toekomst er dus weer goed uit.
Ondertussen zijn mijn plannen alleen maar gegroeid. Er zijn nog een aantal dingen wat ik in NZ wil doen en Australia zit eraan te komen,wat ik een beetje aan het plannen ben. Nog maar 100 dagen, en dan ben ik weer terug in Nederland. Eerlijk gezegd voelt het alsof ik nog maar een week heb. Ook na afloop van deze reis heb ik nu alweer genoeg plannen. Dit is de eerste echte reis wat ik heb gemaakt, en ik kan zeggen dat het tot nu toe prima bevalt. Ik krijg nu alleen maar zin om meer te gaan reizen, zeker als je alle verhalen van andere backpackers hoort. De winter begint er nu toch echt aan te komen, en die meerdaagsetrektochten die ik heb gedaan zijn zo goed bevallen dat ik nu alweer terug naar NZ wil komen om er nog een heleboel meer te doen. Mijn lijstje met activiteiten die ik in NZ wil doen is nog steeds goed gevuld. Ik wil nu niet al gaan terugkijken op mijn reis, maar nu mijn planning tot mijn vlucht naar San Francisco steeds duidelijker begint te worden, moet ik toch keuzes maken wat ik nog echt wil doen. In ieder geval wil ik zeker nog terug naar het Tongariro National Park om daar door de sneeuw te lopen.Waar ik ook heel veel zin heb is twee weken in de Verenigde Staten!!!
