High and Dry

Wie is de meest bekende Nieuw-Zeelander die je kent?? Denk daar maar even over na.

Het werd tijd om Queenstown even te verlaten, en op mijn lijstje met plaatsen nog te bezoeken stond bovenaan Mount Cook. Dus maar de bus richting Mount Cook genomen om daar een paar dagen door te brengen. Het ligt ongeveer 300 km van QT af dus dat was een kort busreisje. Het weer begint ondertussen een stuk minder te worden. Het begint af en toe te regenen en het is nu dus wachten op de sneeuw zodat het ski-seizoen kan losbarsten in QT, wat ook betekent dat er meer werk is. Maar eerst dus even naar Mount Cook, de hoogste berg van NZ. Om de berg zelf te beklimmen moet ik toch nog wat meer ervaring op doen. Er wordt gezegd dat Mount Cook lastiger is om te beklimmen dan Mount Everest, dus misschien kan ik die eerst proberen.

Toen ik aankwam was het flink aan het regenen en er was niets te zien van Mount Cook en de andere bergen. Dus ben ik maar een rondje door het dorp gelopen en het info-centrum bezocht. Ik wilde graag naar de Mueller Hut lopen, die op 1850 meter ligt, het dorp ligt op 700 meter, dus dat was ook al een aardige beklimming. Het weer zou de volgende dag wat beter worden, dus ik maakte me geen zorgen, dat zou wel goed komen. De volgende dag was het dan ook stralend weer. Het eerste stuk heb ik samen gelopen met vier Nederlanders die in hetzelfde hostel zaten. Halverwege de beklimming haakten ze echter af en ben ik dus alleen doorgelopen naar de hut. Het weer was prachtig, maar Mount Cook bleef de hele tijd in de wolken hangen. Ik maakte me natuurlijk niet druk, het zou wel opklaren. Na de hut bereikt te hebben, ben ik nog doorgelopen naar de top van Mount Olivier.

Al een bekende Nieuw-Zeelander kunnen bedenken?? Naast Russel Crowe, Peter Jackson en Ernest Rutherford is waarschijnlijk de bekendste Sir Edmund Hillary. Hij heeft als eerste de top van Mount Everest bereikt. En wat was de eerste berg die hij in zijn leven heeft beklommen?? Niet Mount Cook, maar Mount Olivier. Hier is zijn passie voor het bergbeklimmen ontstaan en heeft hij ook veel getraind voor de beklimming van Everest. In het dorp is een heel centrum voor hem ingericht en staat ook een mooi standbeeld van hem. Na het bekijken van een documantaire over zijn leven en beklimming ben ik nu zijn boek aan het lezen. Naast het bergbeklimmen heeft hij nog een heleboel andere dingen gedaan, hij heeft bijvoorbeeld als eerste met een voertuig de zuidpool bereikt.

Na een paar uur op de top te hebben doorgebracht met wat lawines, een bezoekje van een kea en wat lichte sneeuw ben ik weer naar beneden gelopen. Ondertussen was het weer opgeklaard en lag Mount Cook in het zonnetje. Een prachtige dag in een week vol regen.

'It is not the mountains we conquer, but ourselves'.

Rocket Man

Na een mooie fietstochtzit ik nu alweer een week in Queenstown. Vanuit Dunedin ben ik een stuk met een oude trein naar Middlemarch gereisd. Van daar uit begon ik aan een fietstocht van 160 km die ik in twee dagen heb afgelegd. Omdat ze hier ook behoefte aan vakantie hebben rond pasen was het nog een heel reregel om alles rond te krijgen wat betreft overnachtingen. Bijna alles zat vol, ik had geen idee dat het pasen was. Deze fietstocht is vooral populair bij oudere mensen en kinderen, omdat het nergens steil is en je het dus rustig aan kan doen. De meeste mensen doen het dan ook in 4 of 5 dagen.

De fietstocht gaat over een oude treinroute waarvan ze de rails een aantal jaren geleden hebben verwijderd. Nu is het een prachtige fietsroute met bruggen en tunnels, en dus geen steile beklimmingen. Een nadeel is echter dat er ook vrij weinig bochten in zitten. Het is dus af en toe saai om stukken van 10 km alleen maar rechtdoor te fietsen.

Nu zit ik dus weer in Queenstown, en ben ik op zoek naar werk voor de komende weken. En dat is nogal lastig te vinden hier. Queenstown is vrij populair onder de backpackers om werk te vinden en het winterseizoen is nog niet echt begonnen, dus het is nog een hele uitdaging om hier aan werk te komen. Gelukkig heeft CJ, waarmee ik in Taupo heb gewerkt, wel al werk hier, dus ik hoop dat ik via hem aan een baantje kan komen. Het ziet er goed uit, maar het is nog even afwachten. Ik ben gisteren met zijn baas gaan praten en hij zegt dat ik over anderhalve week terug moet komen, er zou dan iemand weggaan. Ondertussen ben ik van plan om toch maar wat te blijven zoeken, en vertrek ik dinsdag even naar Mount Cook NP, het nationaal park om de hoogste berg van NZ.

De afgelopen dagen heb ik in QT niet zo heel veel gedaan, het meeste wat je hier kunt doen kost nogal wat geld, en dat wil ik dus even uitstellen totdat ik werk heb. Hopelijk kan ik in mijn volgend bericht melden dat ik werk heb gevonden. Het plan is dan om in QT te werken voor 8 tot 10 weken, daarna nog een weekje door NZ reizen, Chrischurch en Arthur's Pass, en dan vanuit Christchurch of Wellington naar Australie te gaan voor ongeveer 3 weken. Dan heb ik nog een weekje over voor NZ voordat ik naar San Francisco vlieg om daar nog 2 weken rond te reizen voordat ik terug in Nederland ben. Hopelijk gaat het allemaal lukken!!

Southern Man

Na een paar dagen rust in Te Anau was het tijd om weer op de Stray bus te stappen en verder te reizen met de tour. De route ging vanuit Te Anau eerst weer naar Milford en omdat ik geen zin had om nog een dag langer in Te Anau te zitten besloot ik om maar gewoon mee te gaan, de volgende dag zou de bus weer op de terugweg door Te Anau komen. Op het programma stond een cruise door de Milford Sound, maar deze had ik al gedaan, dus ik was de enige in de bus die een paar uurtjes in een cafe wilde gaan zitten in Milford.

Toen de chauffeur alle pasjes had uitgedeeld om aan boord van de boot te gaan, had hij er echter nog een over. Dus ik kon gratis een tweede geweldige cruise doen. Het weer was ongeveer gelijk, maar het had wat minder geregend de afgelopen dagen, dus er waren een stuk minder watervallen. Daarnaast was de commentator eens stuk saaier. Een klein pluspunt was dat deze keer een groep dolfijnen besloot om met de boot mee te zwemmen.

Na een historische overnachting in een oud mijnwerkers kamp was het de volgende morgen vroeg opstaan om de veerboot naar Stewart Eiland te halen. Dit is het derde eiland van NZ en hier wilde ik natuurlijk ook even heen. De veerboot op zich was al een hele beleving, te vergelijken met een uur lang in een achtbaan door te brengen. Stewart Eiland staat bekend om de natuur omdat ongeveer 90 procent van het eiland national park is. Ik heb die middag dan ook een wandeling gemaakt door de natuur daar. De volgende morgen weer terug naar het zuidereiland met de veerboot.

Het was zaterdagmorgen, en wat doen jongens van een jaar of 10 op zaterdagmorgen?? Juist, voetballen. Er zaten 3 jongens op de veerboot die een voetbalwedstrijd gingen spelen. Blijkbaar woonde ze op Stewart Eiland (bevolking van ongeveer 200) en dus moesten ze elke zaterdagmorgen een uur met de veerboot erheen, en natuurlijk weer een uur terug. Een van hun heeft ook nog tijdens de hele tocht moeten overgeven. Over motivatie gesproken!

Daarna zijn we met de bus door de Catlins gereden, een mooie kuststreek. Eenmaal aangekomen in Dunedin was het zaterdagavond en tijd voor een bezoekje aan de plaatselijke brouwerij. Na een saaie rondleiding van een uur was er daarna een half uur gelegendheid om de diverse brouwsels aan een smaaktest te onderwerpen. Ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen dat ik hier dan ook maar gebruik van heb gemaakt. Een goed begin van een zaterdagavond die pas vroeg in de morgen werdt afgesloten. De zondag heb ik dan ook vrij weinig gedaan.

The Sound of Silence

Ik heb alweer een paar schitterende dagen achter de rug. Zoals bekend heb ik de Milford Track gelopen. Deze moet je lopen in vier dagen en meestal al maanden vantevoren boeken, maar ik heb het een paar weken geleden kunnen doen. Per dag kunnen maar 40 mensen vertrekken en ik was er daar vrijdag 1 van.

Het begon met een rustig boottochtje over Lake Te Anau naar het beginpunt van de tocht. Naderhand kwam ik erachter dat je er via een moeilijke bergpas ook kunt komen, wat niet in de brochure staat beschreven. Als ik dat had geweten had ik dat waarschijnlijk gedaan. De eerste dag is een korte met maar 5 km afstand te lopen. Ik was er al om 12 uur dus de rest van de middag was het genieten van de zandvliegen en wat mensen van de groep leren kennen: twee amerikanen die in Den Bosch wonen, een koreaan uit Aubel en de chinese meid die voor het eerst in haar leven een wandeltocht deed. Ze kwam aangelopen in haar spijkerbroek, dus toen wisten we al genoeg.

De tweede dag was mijn plan om vroeg te vertrekken zodat ik niet tussen iedereen in hoefde te lopen en al naar de MacKinnon Pass kon gaan. Deze hoefde we eigenlijk pas op dag 3 over te lopen, maar de hut lag er vlakbij en ze hadden goed weer gemeldt, dus ik vertrok in het donker al om half 7. Na een prachtige wandeling door de vallei kwam ikom half 12 aan bij de hut, genoeg tijdover om de berg op te sprintenen van het uitzicht te genieten. De hele morgen was het wat bewolkt, maar in de middag klaarde het op en was er geen wolk meer te zien toen ik eenmaal boven op de berg stond. Een prachtig landschap, met uitzicht over de twee valleien waardoor we heen moesten lopen en het omliggende gebergte. Zie de video voor een impressie. Het is waarschijnlijk slecht te verstaan, maar de beelden zeggen genoeg. Na 4 uur op de top te hebben rondgelopen werd het tijd om naar beneden te lopen, terug naar de hut. Alleen de twee amerikanenhadden hetzelfde plan alsmij, waar de rest van de groep later spijt van zou krijgen. Nahet avondeten was het weer vroeg naar bed. De volgende dag moest ik de berg opnieuw beklimmen en afdalen aan de andere kant.

Deze keer was het echter wat bewolkt en was het uitzicht dus een stuk minder. Na een leuke ontmoeting met een stel Kea's en wat warme chocomel op de top, was het tijd voor een lange en prachtige afdaling. Zie de foto's voor de prachtige watervallen. Na nog een bezoekje aan de hoogste waterval van NZ, Sutherland Falls, was het een nog een kort stukje naar de laatste hut. Van hier uit was hetongeveer 20 km naar het eindpunt van de tocht, van waaruit een boot ons zou oppikken om naar Milford te gaan. Ondertussen waren we erachter gekomen dat de Chineese meid alleen chocolade als eten bij zich had, en dat ze blijkbaar ergens midden op het pad in haar slaapzak was gaan liggen omdat ze moe was. Sommige mensen weten blijkbaar niet waaraan ze beginnen, en dit was geen uitzondering zoals een van de hut beheerders ons vertelde. De laatste dag regende het een beetje, wat een lekkere sfeer gaf. Na een uurtje wachten bij Sandfly Point, jullie mogen zelf raden waarom het zo heet, kwamen we na een boottochtje aan in Milford.

En toenwas het tijd voor mijn cruise door Milford Sound. Terwijl de groep Duitsers in het enige cafe in Milford aan het bier zaten, heb ik het achte wereldwonder gezien. Deze omgeving is werkelijk niet te beschrijven, en ook de foto's geven niet de juiste indruk, dit kun je alleen zien als je er echt bent. Ook deze dag was het weer weer helemaal goed, en klaarde het aan het eind van de cruise op zodat ik ook nog de top Mitre Peak heb gezien. In deze omgeving van NZ regent het gemiddeld 8 meter (!!!!) per jaar. Ik heb elke dag het perfecte weer gehad en zaldan voorlopig ook niet meer over klagen over regen. Na een bustocht van twee uur terug naar Te Anau samen met de dronken Duitsers, en dus een hoop flauwe Duitse grappen, kon ik na3 dagen noodlesen muesli repen eindelijk weer iets normaals eten.

Autumn

Het is ondertussen alweer een half jaar geleden dat ik Wielder en Nederland heb verlaten. Het gaat vrij snel en voordat ik het weet zal ik ook wel weer thuis zijn. Ik heb een geweldig half jaar achter de rug en hoop dat komend half jaar net zo goed zal bevallen.

Queenstown is een prachtige stad en er is zoveel te doen dat ik wel weg moest gaan, het werd me te duur om daar te blijven. Nu zit ik in Te Anau, ook alweer een mooi plaatsje tussen de bergen en aan een meer. Hier is het vrij rustig omdat er eigenlijk maar twee dingen zijn te doen. Of je bent onderweg naar Milford, of je komt terug van Milford. Ik moet er nog heen gaan via de beroemde Milford Track die vanuit hier vertrekt. Morgen ga ik eerst een stuk met de bus, daarna stap ik op de boot, en na een cruise van een uur is het nog anderhalf uur lopen naar de eerste hut voor de overnachting. De eerste dag is dus lekker rustig aan.

Een van de andere wandelingen die je vanuit hier kunt doen is de Kepler Track, en aangezien ik op de middelbare school mijn profielwerkstuk over de wetten van Kepler heb gemaakt, moest ik deze wandeling natuurlijk doen. Deze tocht bestaat pas sinds 1988 om toeristen een andere optie te geven dan de Milford track.

De eerste dag begon met een flinke beklimming en eenmaal boven de boomgrens uitgekomen was er een prachtig uitzicht over de hele omgeving. De tweede dag was echter het hoogtepunt. Na een vrij koude nacht boven op de berg (geslapen in mijn slaapzak met 2 shirts, een fleecevest en een sjaal) kon ik deze hele dag boven over de bergen lopen. Door de fris gevallen sneeuw liep ik naar de top van Mount Luxmore en via de bergtoppen naar de volgende hut, die gelukkig in een vallei lag waar het wat warmer was. Ik kon eindelijk (en gelukkig) gebruik maken van de sjaal die ik van Cris heb gekregen en de hele zomer mee heb moeten slepen. De derde dag besloot ik om de volgende hut over te slaan en even door te lopen naar Te Anau zodat ik tenminste een hele dag rust had voor de start van de Milford track. Na 35 kilometer in 7 uur te hebben gelopen kwam ik aan bij het hostel, waar ik weer lekker in een warm bed kon slapen.De wandeling was weer helemaal geweldig en ik vraag me af of de Milford track werkelijk beter is, maar we zullen zien

Dan nu nog wat over de lokale flora. Nieuw-Zeeland staat natuurlijk bekend om de kiwi, waarvan er een aantal soorten zijn. Het gaat niet zo goed met de kiwi, maar er zijn nog een aantal vogels waar het nog slechter mee gaat. Toen de Engelsen eenmaal besloten hadden om in NZ te gaan wonen kregen ze heimwee naar Engeland en om dit op te lossen lieten ze wat konijnen los in de natuur. Zoals bekend vermenigvuldigde deze zich vrij snel en groeide ze als snel uit tot een plaag. Om dit op te lossen bedachten ze dat er wat roofdieren nodig waren om de konijnen op te eten, en importeerde ze hermelijnen en marters. Deze vonden het echter veel gemakkelijker om de vogeltjes te eten dan de konijnen en daardoor zijn nu veel vogels in NZ bedreigd. Een daarvan is de Takahe. Er werdt van gedacht dat deze vogel was uitgestorven maar in 1948 werdt in een van de valleien hier in de buurt een groep gevonden. Ondertussen zijn het er weer 250, waarvan twee leven in een parkje hier in Te Anau en andere zijn uitgezet op roofdiervrije eilanden. Een andere vogel is de kakapo, een vrij wazige papegaai die lijkt op een uil, niet kan vliegen en alleen 's nachts actief is. Hiervan zijn er nog maar ongeveer 120.

Als je een van de wandelingen doet kom je overal vallen tegen om de hermelijnen te vangen, en toch heb ik nog een levende gezien, die gelukkig achter een konijn aan zat. In de hutten wordt altijd wat verteld over de projecten van DOC door de beheerder. Mijn indruk is dat DOC en een heleboel vrijwilligers vrij goed bezig zijn met het beschermen van de vogels, hopelijk is dat dan ook genoeg zodat iedereen die mijn blog leest en besluit om zelf naar dit prachtige land te komen ook deze vogeltjes kan zien!

Man In The Mirror

Na een paar dagen relaxen in Wanaka begon ik aan mijn wandeltocht door de bergen van het Mount Aspiring National Park, waarvan de foto's inmiddels al op de site staan. De eerste stop was de Mount Aspiring Hut. Deze was echter niet zo ver vanaf de parkeerplaats waar ik werd gedropt en dus besloot ik nog een bezoek te brengen aan Rob Roy, een indrukwekkende gletsjer in een mooie vallei. Eenmaal aangekomen bij het uitkijkpunt voor deze gletsjer was er niets te zien, het was te bewolkt. Dus besloot ik maar wat verder te lopen totdat ik het ijs uiteindelijk zag. Toen ik weer terug kwam bij het uitkijkpunt klaarde het helemaal op en had ik schitterend uitzicht over de besneeuwde bergtoppen.

Eenmaal aangekomen in de hut na een makkelijke wandeling van 2 uur door de vallei was het tijd voor avondeten. Het begint ondertussen hier steeds vroeger donker te worden en aangezien er geen elektriciteit in de hutten is, gaat iedereen vroeg naar bed. Daarnaast stond de volgende dag een vrij lange en zware tocht over het Cascade Saddle te wachten. Een zeer steile beklimming, waar ik vaak genoeg mijn handen moest gebruiken om overeind te blijven. Binnen 5 kilometer stijg je 1500 meter. Maar eenmaal boven op de top had ik prachtig uitzicht over Mount Aspiring en de andere bergtoppen. Aan de andere kant was de Dart Gletsjer te zien, en de vallei die ik zou volgen om naar het eindpunt van de wandeling te komen.

Gelukkig was het prachtig weer en kon ik de volgende dag rustig aan doen. De laatste dag begon het echter wat te regenen en was het bewolkt, wat opzicht ook wel een aparte sfeer gaf. De wolken hingen tussen de bergen in. Ik kon eindelijk mijn regenjas eens gebruiken die ik in Nederland heb gekocht. Ik sleep hem al de hele tijd mee, maar heb hem tot nu toe eigenlijk nog niet hoeven te gebruiken. Aangekomen bij het eindpunt was het wachten op de bus die me naar Queenstown zou brengen. De sandflies (of steekvliegen) waren hier verschrikkelijk. Ze zijn overal en massaal aanwezig, en ze blijven maar steeds om je heen vliegen. Ondanks de steekvliegen en een klein ongelukje met mijn gasbrandertje was het een prachtige wandeling. Ik heb er alweer een heleboel foto's erbij in ieder geval.

En toen was ik in Queenstown. Deze plaats staat algemeen bekend als backpackers paradijs. Je kan hier ongeveer alles doen wat betreft activiteiten, het is een prachtige omgeving tussen de bergen en aan een meer en er zijn meer dan genoeg cafe's en gezellige restaurants. Ik had me eigenlijk voorgenomen om het wat rustig aan te doen, maar dat is vrij moeilijk. Er is zoveel te doen dat je gewoon wat wilt gaan doen, dus ging ik maar voor de Canyon Swing. Geen idee hoe ik moet uitleggen wat het precies is, kijk maar op de website: www.canyonswing.co.nz. Het was in ieder geval weer zeer de moeite waard, en aangezien ik nu elke volgende voor maar 20 euro kan doen, zullen er nog wel wat volgen. Voor de rest staat jetboaten en hanggliden nog op mijn lijstje met dingen wat ik hier wil doen, maar dat bewaar ik wel voor later.

Gisteren ben ik met een paar man een korte wandeling naar een bergtop gaan maken in de omgeving van Queenstown. Ze hebben hier een aantal scenes van de Lord of the Rings film gefilmd. Het is echter prive-terrein, dus moesten we over een aantal hekken springen om de top te bereiken. Toen we bijna bij de top waren werden we echter betrapt en werden we vriendelijk gevraagd om weer naar beneden te lopen. Het rare is dat tot een aantal jaren geleden wel toegankelijk was tegen betaling maar de eigenaar heeft zich ondertussen dus blijkbaar bedacht, hij zal wel rijk genoeg zijn. De automaten om nootjes voor de hertjes en lama's te kopen stonden er vreemd genoeg wel nog steeds.

Naast Wanaka lijkt me Queenstown ook wel een geschikte plaats om wat langer te blijven en werk te zoeken, maar ongeveer elke backpacker wil wel werken in Queenstown, dus of dat gaat lukken weet ik niet. Mijn strakke planning om in de volgende dagen het Kepler track te gaan lopen valt misschien in het water. Een beetje regen vind ik niet erg, maar voor maandag (de zwaarste dag tijdens mijn geplande wandeling) verwachten ze 60 mm regen. Voor de milford wandeling ziet het weer er daarintegen goed uit, maar wat ik in de tussentijd dus ga doen weet ik nog niet.

Ain't Comin' Home

In ieder geval niet voorlopig. Na de wandeling op de Franz Josef gletsjer heb ik de westkust verlaten en inmiddels zit ik in Wanaka, een kleine stad tussen de bergen en aan de rand van Lake Wanaka. Het doet me veel denken aan Taupo. Ik zal nog ergens moeten gaan werken tijdens mijn reis en Wanaka lijkt me wel een geschikte plaats om de winter door te brengen. Maar voorlopig heb ik nog andere plannen.

De afgelopen dagen heb ik in Wanaka doorgebracht en heb ik eigenlijk niet zo veel gedaan. Even een paar dagen rustig aan. Ik heb vooral aan mijn planning gewerkt, dat af en toe toch moet gebeuren. De komende drie weken heb ik nu redelijk vaststaan wat ik ga doen. Dit alles omdat ik de Milford Track ga lopen, begin april, en in de tussentijd moet ik natuurlijk ook wat te doen hebben. De Milford track is een 4-daagse wandeling, waarvan wordt gezegd dat deze een van de mooiste op deze planeet is. Er worden maar 40 mensen per dag toegelaten, en je moet in hutten overnachten. Omdat iedereen deze wandeling wil doen is het nogal strak geregeld en moet je maanden vantevoren alles boeken. Ik had natuurlijk weer alle geluk en heb afgelopen week kunnen boeken omdat iemand had geannuleerd.

In de tussentijd moet ik natuurlijk wat trainen om deze wandeling te voltooien en dus begin ik morgen aan mijn oefentocht van 4 dagen, ook 3 nachten in een hut. Eerst naar Aspiring Hut, in het Aspiring National Park, en dat stijg ik boven de boomgrens uit om de Cascade pass te nemen naar de Dart vallei. Van daar uit loop ik nog volg ik de Dart rivier en kom ik uiteindelijk uit in Glenorchy. In plaats van de bus naar Queenstown te nemen, loop ik het grootste gedeelte. Waarommakkelijk als het moeilijk kan.Daarna blijf ik een paar dagen in Queenstown, de adventure/party capital ofNZ/wereld. Hier kan je werkelijk alles doen wat je maar wilt: bungy, skydive, jetboaten en nog een heleboel andere activiteiten. Ik heb me voorgenomen om het rustig aan te doen, maar dat heb ik vaker gedaan. Jullie horen wel welke adrenaline activiteit ik hier heb gedaan.

Na Queenstown ga ik naar Te Anau, om mijn tweede training te doen: Kepler track. Ook dit is een 4 daagse wandeling. Deze gaat wat meer overbergen dan door een vallei. Daarna is het nog een paar dagen uitrusten voordat ik dan aan de Milford Track begin. Misschien dat ik tussendoor nog een cruise over het meer inplan, maar dat zien we nog wel. De wandelingen/hutten kun je bekijken op www.doc.govt.nz, het Department of Conservation. Deze regelen alles wat betreft de nationale parken in NZ.

Mijn plan om nog naar Australie te gaan schuif ik voorlopig even naar de achtergrond, omdat mijn lijstje met dingen die in NZ wil doen maar steeds blijf groeien in plaats van dat het afneemt. De vluchten naar Australie zijn echter zo goedkoop vanaf hier, dat het eigenlijk zonde is om het niet te doen. Al is het maar even Melbourne of Sydney. Daarnaast heb ik mijn vlucht terug naarNederland omgezet naar 26 Augustes, na twee weken te hebben doorgebracht in de US of A, samen met mijn twee broertjes. Ik heb er nu al zin in!!!!

Under Pressure

De afgelopen dagen zijn erg snel gegaan en ik lig een beetje achter met mijn verslag, dus ik zal even kort samenvatten wat ik de afgelopen dagen heb gedaan. Na het Abel Tasman track ben ik samen met Anna naar Collingwood gegaan. Een kleine plaats in het noorden van het zuidereiland. Er komen hier niet zoveel toeristen, maar het is toch wel een mooie omgeving. De volgende dag was het plan om verder naar het noorden te gaan om Cape Farewell en Farewell Spit te bezoeken. Daarna nog naar Whanganui Inlet, een grote baai. We hadden een autootje gehuurd via het hostel en daar zouden we dan overal heen gaan.

De volgende dag bleek ons autootje een vette Mitshubishi Pajero 4WD te zijn, en dat voor 20 euro voor de hele dag. We zijn eerst naar Cape Farewell gereden, het noordelijkste punt. Farewell Spit is een grote zandrug die je alleen met een georganiseerde reis kan bezoeken, wat voor ons wat te duur was, dus deze hebben we van afstand bekeken. Daarna zijn we nog naar een groot strand gegaan waar een zeeleeuwenkolonie zit. De volgende stop was verder weg, de Whanganui baai, ook wel Westhaven genoemd. Je wordt meteen lui als je met een auto kan rondrijden, overal even uitstappen en vooral niet te ver lopen. Aan de rand van de baai ligt een grote berg die het beklimmen wel waard was, Knuckle Hill. Een prachtig uitzicht vanaf de top over de hele top van het zuidereiland. Daarna zijn we teruggereden naar Collingwood en hebben we in het plaatselijke cafe Fish & Chips gegeten.

De volgende dag zijn we terug naar Marahau gereisd, waar de rest van onze spullen was, die wat we niet nodig hadden voor de wandeling. Omdat we samen ongeveer 500 foto's hadden, konden we die middag gezellig foto's uitzoeken. De foto's wat ik nu op de website heb gezet is dus maar een zeer kleine selectie van prachtige stranden & natuur. Na wat te zijn bijgeslapen ben ik die ochtend weer op de bus gestapt om langs de westkust naar het zuiden te reizen. Een dag in de bus zitten met wat stops om boodschappen te doen. De overnachting was in Barrytown, waar we met een volle bus de plaatselijke bevolking verdubbelde. Niet veel te doen dus, dus dan moet je er samen maar een gezellige avond van maken, en daarom: What happens in Barrytown, stays in Barrytown. Hopelijk worden er niet al te veel foto's op facebook getagt.

Vanmiddag ben ik de Franz Josef Glacier gaan beklimmen. Het was meer een rustige wandeling, en het viel me eerlijk gezegd een beetje tegen. De gletsjer is fantastisch, maar we moesten steeds op andere groepen of de gids wachten en hebben niet zo heel ver gelopen. We hadden extra sneeuwijzers onder onze schoenen en toch moest hij steeds ijs weghakken om het zo vlak mogelijk te krijgen. Niet zo heel avontuurlijk maar wel een prachtige omgeving. En het was achteraf eigenlijk veel te duur. Maar goed, niet alles kan fantastisch zijn, haha. Morgen ga ik weer verder, er is voor de rest niet zo heel veel te doen aan de westkust, en het regent er de hele tijd.

Om jullie na al mijn schitterende verhalen toch wat op te vrolijken heb ik besloten om een top drie samen te stellen waarom je niet naar NZ zou moeten komen. En op de derde, tweede en eerste plaats is geëindigd: de Sandfly!! Kleine irritante steekvliegen die je de hele tijd lastig vallen als je net ergens rustig zit. Het grootste probleem is nog dat ze alleen in NZ voorkomen en dus een beschermde status hebben, je mag ze alleen van je af blazen, niet kapot slaan. Als ze je eenmaal gebeten hebben jeukt het voor een hele week. Ondertussen zit mijn voet onder de beten. Dus helaas, niet alles is prachtig en geweldig in NZ.