On An Island

Na vertrokken te zijn uit Picton heb ik een tussenstop gemaakt in Nelson om ons voor te bereiden op het volgend avontuur: Abel Tasman National Park!!!!

Nelson is op zich wel een leuk plaatsje maar ik heb er niet zo veel gedaan. Vooral inkopen gedaan. De kathedraal is op zich wel mooi om te zien, en dat is het dan ook wel. Tijdens mijn werk in Taupo heb ik Anna leren kennen uit Duitsland (zoals wel meer toeristen hier) en we hebben toen besloten om samen het Abel Tasman Coast Track te lopen. Een tocht van 51 km die in 3 tot 5 dagen is te doen. We hadden in Nelson afgesproken zodat we daar alles konden regelen voor de tocht. Gelukkig is zij wat beter georganiseerd dan ik, planning is niet mijn sterkste punt.

Na met Stray (de backpackersbus) naar Marahau te zijn gereisd konden we de volgende ochtend beginnen. Als de enige twee hostels 'The Barn' en 'Old MacDonalds Farm' heten weet je waar je terecht bent gekomen. Letterlijk het einde van de weg. Het eerste gedeelte zouden we kayakken zodat we ook de eilandjes en de kust voor het park konden verkennen. Een ander voordeel was dat we de rugzak niet hoefden te dragen. We hadden nog even overwogen om de geit van het hostel mee te nemen zodat we niets hoefden te dragen maar deze durfde niet op de kayak. Helaas....

Het Abel Tasman Park is werkelijk geweldig. De mooiste stranden die je je kan bedenken, met prachtig blauw water. De eerste overnachtig was snel bereikt met de kayak, met onderweg nog wat tussenstops op een eiland, een prachtig strand en het bezichtigen van de plaatselijke zeeleeuwen. De pinguins waren helaas vertrokken. De volgende dag stond ons een zwaardere dag te wachten. Omdat sommige punten alleen tijdens laag tij kunnen worden overgestoken moesten we nogal vroeg vertrekken. Dus na van de zonsopkomst te hebben genoten konden we beginnen te lopen met de 15 kg zware rugzak. Gelukkig waren er genoeg punten waar je van het uitzicht kon genieten of een prachtig strand waar je gewoon moest gaan zwemmen. Dus ik had altijd een goed excuus om even uit te rusten.

De volgende ochtend werden we gewekt met de mededeling dat er een aardbeving was in Japan en dat er mogelijk een tsunami zou volgen. We werden dan ook geadviseerd om niet te gaan zwemmen. We hebben de hele dag gelukkig niets gemerkt hiervan. Na aangekomen te zijn bij Separation Point met een groep zeeleeuwen, was het niet meer zo ver naar onze laatste kampeerplek. Even snel wat noodles koken op het gaskokertje en weer vroeg naar bed. De laatste dag was gelukkig niet zo ver, maar het was wel nog een stevige beklimming. Hier moesten we om 11 uur de enige bus naar de bewoonde wereld zien te halen, wat gelukkig geen probleem was.

Ik zal zo snel mogelijk proberen de foto's online te zetten. Samen hebben we er ongeveer 500 gemaakt over de afgelopen dagen, dus ik moet nog een selectie zien te maken. Ik stel voor dat je de verwarming wat hoger zet, een zeemeeuw vangt, wat koud water voor je voeten haalt en een emmer zand om op te zitten zodat je de foto's kan bekijken in de juiste sfeer.

Daarna zijn we verder naar het noorden gelift, waarover later meer!!!

Pedalpusher

Aangekomen op het zuider-eiland!!! Tot nu toe ben ik niet veel verder gekomen dan Picton, de plaats waar de veerboot aankomt. Maar dat zal snel veranderen. Picton zelf is maar een klein dorpje, maar omdat hier elke dagvijf veerboten aankomen zijn er altijd genoeg toeristen.

De tocht met de veerboot was schitterend, eerst verlaat je de haven van Wellington en daarna vaar je door de het prachtige landschap van Marlborough Sounds. Het leek me wel een goed idee om dat wat beter te gaan verkennen. Een van de betere wandeltochten hier is het Queen Charlotte Track, een tocht van 71 kilometer door de bergen en langs de kust. Dit zou je wandelend kunnen doen in 4-5 dagen. Dit leek me echter wat te lang en dus besloot ik om het te gaan mountainbiken, de snellere optie. De ochtend dat ik wilde gaan was het echter flink aan het regenen en dus werd de tocht geannuleerd. Gelukkig kon ik de volgende dag wel vertrekken.

Het idee is dat je met een bootje aan het begin wordt gedropt met de mountainbike, de bagage brengen ze halverwege naar het hotel en de volgende dag kan je bij het einde van de tocht weer op de boot stappen om terug te keren naar Picton. Het begon al meteen goed, schitterend weer, en tijdens de boottocht naarde startkwamen we een groep dolfijnen tegen die besloten om een stukje mee te zwemmen met de boot. Normaal betaal je een hoop geld om wat dolfijnen te kunnen zien, maar nu kregen we ze er gratis bij.

Na afgezet te zijn bij de start, Ship Cove,begon de eerste beklimmingal meteen goed. Ship Cove is het punt waar Captain Cooke vijf keer aan land is gekomen, en daarom staat er ook een monument voor hem. Dat is ook het enige wat er is. Omdat het nogal glad was van de regen van de vorige dag heb ik die al meteen omhoog kunnen lopen. Maar goed, eenmaal boven begon het mountainbiken dan echt.

De eerste dag moest ik 51 km afleggen om bij mijn overnachtingsplaats te komen, dus ik kon niet uitgebreid overal foto's maken, maar met zo'n uitzicht was het nogal moeilijk om niet overal te stoppen. Eenmaal over de eerste bergkreeg ik ook uitzicht over de andere baai.Nogal moeilijktebeschrijven, dus bekijk de foto's maar.Het was een vrij zware dag, maar na een goede lunch op de meest schitterende lokatieeneen leuke afdaling kwam ik aan bij mijn hotel in Portage Bay. Meteen maar even afkoelen met een duik in de oceaan. Ik had een blik soep en wat broodjes meegenomen, maar de pizza op de menukaart zag er toch aantrekkelijker uit. Daarna vroeg naar bed om de volgende morgen weer verder te gaan.

Helaas regende het die nacht, maar klaarde het de volgende morgen snel op. Ook hier moest ik weer meteen beginnen met een stevige beklimming die ik half heb moeten lopen, maar daarna begon ook weer het prachtige landschap en beter mountainbikewerk. Het Queen Charlotte Track moet een van de drukkere wandeltochten zijn, en aangezien het nog steeds zomer is had ik nogal veel mensen verwacht, maar ik denk niet dat ik 50 mensen gedurende71 kmben tegengekomen.

Na een mooie afdaling naar Anakiwa kwam ik aanop het eindpunt en kon ik rustig op de boot wachten om terug te keren naar Picton. Ik heb nog een stuk van de tocht gefilmd, zie de video's. Daarnaast staan bij de links een kaart en profiel van de tocht. Een prachtige, maar ook vrij zware tocht. Vandaar dat ik vandaag even rustig aan doe en morgen verder ga naar Nelson. Volgende week staat mijn volgende uitdaging te wachten!!

Auto, Vliegtuug

een trein, en vanmiddag dan eindelijk de boot. Op naar het zuider-eiland!!!

De afgelopen week heb ik vooral de stad Wellington verkend. Er is genoeg te doen hier, maar het is ook nogal duur als je ongeveer elke avond op stap gaat. Zoals bekend vind ik Wellington een prachtige stad, en ik zal er ook nog zeker terugkomen.Maar nu wordthetwordt om de veerboot te nemen.

Er wordt ondertussen steeds meer duidelijk over de aardbeving in Christchurch, en als je alle verhalen hoort, mag je hopen dat je zoiets nooit overkomt. De kranten staan de afgelopen dagen volmet verhalenvan overlevenden, en wat ze hebben moeten doormaken. Daarnaast heb ik gehoord dat een goede vriend van Phil (van het werk in Taupo) is overleden tijdens de aardbeving. Ik ben voordat ik in Wellington aankwam in Napier geweest, waar in 1931 een zware aardbeving was, maar deze in Christchurch wordt als erger beschouwd. Ook hier is nu het plan om het hele centrum opnieuw op te bouwen.

Voor de rest gaat het met mijuitstekend, het bevalt nog steeds prima en heb erg veel zin in het zuider-eiland. Iedereen zegt dat het prachtig is en dat het heel anders is dan het noorder-eiland. Ik ga eerst naar Picton, waar de veerboot aankomt en daarna ga ik naar Nelson, een plaats in het noorden. Volgende week ga ik een meerdaagse wandeling langs de kustmaken in het Abel Tasman Nationaal Park, dat er uit moet zien als een tropisch eiland. Ik ben benieuwd, een aantal dagen achter elkaar kamperen in de natuur, back to basics. Dat is zover als de planning nu gaat.

The Right Place

Mijn eerste paar dagen in de hoofdstad van NZ zitten er al weer op. Wellington bevalt uitstekend. Een prachtige stad, waar genoeg te doen is. Auckland is meer het zakelijke centrum van NZ, Welly is meer cultuur & ontspanning. Het voelt ook meer als een stad aan dan Auckland. Het centrum is compacter en er is een prachtige boulevard aan de haven, met genoeg cafe's en restaurants. Van de Ierse pub tot een prachtige bar met live jazz muziek.

Ik ben de afgelopen dagen veel op stap geweest, het nachtleven bevalt wel goed hier. Het is toevallig ook nog introductieweek van de lokale universiteit, dus er is elke avond wel wat te beleven. Daarnaast ben ik al een aantal keren naar Te Papa geweest, een zeer groot museum. Een groot voordeel is dat het gratis is, dus je kan zo even naar binnen lopen en een gedeelte bekijken. Ik ga niet zo heel vaak naar een museum, maar dit is toch een van de betere wat ik ooit van binnen heb gezien. Het is pas een aantal jaren geleden gebouwd en dat is ook te zien. Er is volop ruimte voor alles, en overal wordt dan ook uitgebreid aandacht aan besteed.

Wat me ook in NZ opvalt is hoe ze hier met hun oorlogs-slachtoffers omgaan. Alhoewel het er misschien niet zo heel veel zijn in vergelijking met andere landen hebben ze procentueel wel veel slachtoffers gehad in een aantal oorlogen, vooral de eerste en tweede wereldoorlog. In bijna elke stad en dorpje staat wel een monument met alle namen van de lokale slachtoffers. Zo was er in Auckland het War Memorial Museum, waar een heel muur vol met namen is gegraveerd. In Napier is er een conventiecentrum waar alle namen in de muur staan, en zo is er overal wel iets ter herdenking ingericht.

Ondertussen ben ik blij dat ik niet in Christchurch zit. Ik weet niet of het in Europa net zo groot nieuws is als hier, maar het is vrij ernstig. Ik ken gelukkig niemand die in Christchurch zit, maar als je hier in het hostel rondvraagt kent bijna iedereen wel iemand die er was. Vandaag zijn er ook al een paar mensen ingecheckt hier in Wellington die er waren toen het gebeurde en al hun spullen kwijt zijn. Een hostel in Christchurch is helemaal ingestort en een ander is nu gesloten. Voorlopig ben ik nog niet van plan om er heen te gaan, en dat lijkt me ook het beste.

Ik ben van plan om het weekend nog in Welly door te brengen en maandag de veerboot te pakken om de oversteek naar het zuider eiland te maken, waar ik erg veel zin in heb.

Atlantic City

Ondertussen ben ik aangekomen in Wellington, de hoofdstad van NZ. Dit bevalt na twee uur al beter dan drie dagen Napier.

Ik was al eerder in Napier geweest na kerstmis en toen wilde ik nog een keer teruggaan om de stad wat beter te bekijken, maar eigenlijk had ik in dat uurtje dat ik er toen was alles al gezien. Napier is op zich wel een interessante stad, en kan potentieel een tweede Miami worden. Helaas is er echter in plaats van een schitterend wit strand met palmbomen, een zwart strand met kiezelstenen. Daarnaast isergeen echt uitgaanscentrum. Een pluspunt was het hostel waar ik drie nachten heb geslapen, een van de betere waar ik in NZ geweest. Gelukkig hadden ze een goede lounge, waar ik dan ook de meeste tijd heb doorgebracht. Na een wandeling door de stad van anderhalf uur had ik eigenlijk alles gedaan wat er te doen is. Het museum waar ik heen wilde is gesloten voor renovatie.

Napier staat bekend om zijn Art Deco architectuur (zie foto's) en de wijngaarden in de omgeving. Na een aardbeving in 1930 werdt besloten om de hele stad ingezamelijke stijl opnieuw op te bouwen. Dat geeft de stad een bijzondere uitstraling, maar ik heb het idee dat ze er sinds 1935 niets meer aan gedaan hebben. Misschien komt het omdat het zo afgelegen is van de rest van NZ, maar Napier is niet echt de toeristenstad die je zou verwachten.

Nu zit ik in Wellington, heb CJ weer ontmoet en staat ons het plaatselijke nachtleven te wachten. Misschien ook nog wat culturele dingen doen, het museum moet het beste van NZ zijn. CJ is er al vijf keer geweest en heeft nog niet alles gezien, gelukkig hoef je geen entree te betalen. Zodra ik hier ben uitgekeken wacht de veerboot om de Cook Strait over te steken.

Moving On

VAKANTIE!!!!

haha...voorlopig geen werk meer. Ik heb zojuist zeer emotioneel afscheid genomen van de *****warme tomatenkas. Ik zal er nog vaak aan terug denken als ik door Nederland rijd en alle kassen zie. In ieder geval heb ik altijd wel met plezier gewerkt, maar het is nu toch echt tijd om weer verder te reizen.

Ik heb een aantal goede vrienden leren kennen in deze tijd, enhoop ze nog eens tegen te komen in mijn verdere reis door NZ. Daarnaast zal vooral de lokale fish & chipszaak om de hoek van het hostel me gaan missen, ik had niet altijd zin om uitgebreid te gaan koken als je een lange dag heb gewerkt.

Vanavond nog even flink op stap met iedereen van het werk in Taupo en morgen nog een afscheiddiner met iedereen. Ik denk dat ik Taupo maandag of dinsdag verlaat.Eerst naar Wellington en dan naar het zuider eiland. Misschien nog een korte tussenstop in Napier, maar dat zal ik me komende dagen wel bedenken.

Moving On...

speciaal voor Gary... :(

Free Fallin'

Na een aantal weken hard werken in de zomerse hitte van Nieuw-Zeeland was het dan eindelijk zover: SKYDIVEN!!! Je moet toch zorgen dat je gemotiveerd blijft werken, dus ik had mezelf een skydive aan het einde van het werk beloofd. Ik had er erg veel zin in, totdat het moment komt dat ik het dan echt ging doen. Je springt toch uit een vliegtuig van ongeveer 5 kilometer hoogte hangend aan een stuk stof en ervan uitgaande dat diegene waar je aan vast hangt genoeg ervaring heeft.

Toen ik zondagmorgen opstond was erg geen wolkje te zien, dus het leek me wel een geschikte dag. Ik wilde natuurlijk wel de schitterende omgeving van Taupo en het grootste meer van NZ kunnen zien. Even een telefoontje, en ik stond in gepland voor 4 uur. En dan moet je dus de hele dag wachten. Dat viel nog mee, maar als je dan eindelijk in het vliegtuig zit beginnen de zenuwen toch aardig te komen. Helemaal als je denkt dat je bijna de hoogte hebt bereikt en je er dan achter komt dat je pas halverwege bent. Toen we eindelijk de hoogte hadden bereikt ging de deur open. Ik was als derde aan de beurt en kon dus zien hoe twee mensen voor me uit het vliegtuig sprongen. Daarna moest ik zelf op de rand gaan zitten, nog even lachen voor de camera en dan spring je begeleider eruit. Zodra je in het vliegtuig stapt heb je eigenlijk geen keuze meer, je hangt vast aan je begeleider en je wordt vanzelf uit het vliegtuig geduwt.

Pas na een paar seconden besef je wat je zojuist hebt gedaan en waar je bent. Veel tijd om van het uitzicht te genieten is er niet tijdens de vrije val, het gaat veel te snel voorbij. Het duurt ongeveer 60 seconden, maar het voelt als 10 seconden. Zodra de parachute open gaat kun je dan rustig wat om je heen kijken. Het geructh gaat dat je op een onbewolkte dag beide kusten van het noorder eiland van NZ kunt zien. Er waren helaas wat wolken, maar ik kon wel een kust zien. Welke dat was weet ik niet. In ieder geval een geweldig gevoel om zo rond te zweven!!

Na een zachte landing was het wachten op de dvd. Altijd leuk om je flapperende wangen te zien tijdens de vrije val. Ik moet de foto's nog selecteren, maar ik zal ze snel mogelijk openbaar maken. Het enige wat ik voor de rest nog kan melden is dat ik het zeker nog een keer wil doen.

Daarnaast is het nu dan toch echt mijn laatste werkweek. Phil heeft me al gezegd dat ik altijd kan bellen als ik werk nodig heb, en hij heeft ook nog een collega in het zuider eiland waar ik wel terecht zou kunnen als ik werk nodig had. Maar voorlopig wil ik toch verder reizen, en weer wat spannende verhalen produceren voor mijn blog.

Don't Forget Me

Meestal als ik aan een nieuw verhaal begin heb ik altijd al in gedachten waar ik wat over wil schrijven, maar helaas, ditmaal geen spannende verhalen. Ik heb eigenlijk niet zoveel te melden, maar het regent buiten en ik heb niet veel te doen, dus ik begin maar gewoon te typen.

Het werk bevalt nog steeds goed, er was deze week nogal veel te doen en ik heb vanmorgen ook nog een paar uurtjes gewerkt, in totaal ongeveer 55 uur deze week. Ondertussen ben ik bij Phil nogal gestegen in de rangorde. Ik mag ondertussen met z'n auto en de heftruck rondrijden. Ik denk dat hij wel tevreden is, en als ik het wil kan ik nog wel langer blijven werken. Rudi, de Nederlandse baas, noemt me nog steeds 'mate', heeft geen idee hoe ik heet en dat ik ook Nederlander ben. Hij is nogal gestresst en loopt de hele tijd met zijn armen te zwaaien. Phil loopt de hele tijd over Rudi te klagen omdat hij alles kan repareren wat Rudi verklooit.

Voor de rest gaat het dus rustig aan, 's avonds doe ik meestal niet zo heel erg veel. Ik heb ondertussen een lichte verhoudheid opgelopen en ben al bezig aan mijn tweede doosje strepsils. Misschien is het toch niet zo gezond om in die hitte te werken. Maandag heb ik 10 liter water gedronken zonder naar het toilet te gaan tijdens de hele dag.

Ik zal voor de volgende keer wat interessantere verhalen verzinnen. De toekomstplannen zijn niet echt zoveel gewijzigd, ik denk dat ik nog twee weken werk en dan verder naar het zuiden trek. Nog wat van de zomer genieten in het zuider eiland.