Zojuist uitgecheckt uit het Pipi Patch Hostel in Paihia. Het klinkt exotisch en dat is het ook. Altijd leuk om wakker te worden met zonneschijn, 25 graden en palmboompjes om je heen. En als je de straat uitloopt sta je op het strand. Vanmiddag reis ik terug naar Auckland, en daarna door naar het zuiden.

De afgelopen dagen heb ik het wat rustig aan gedaan, je moet niet teveel doen in deze hitte. Eerst naar de Waitengi Treaty Grounds gegaan, waarover later meer. Daarna een wandeling gemaakt naar Haruru Falls, heel leuk, maar omdat er maar1 wandelpad heenliep en ik geen zin had om dezelfde weg terug te lopen, ben ik maar teruggelopen langs een drukke weg.

Gisteren ben ikmeteen busreis naar Waipoua Forest gegaan.De bus naar Cape Reinga zat helemaal vol met40 man, nu waren we maar met z'n vieren. Nog een tussenstop gemaakt bij de Wairere Boulders, zie de foto's. Ik vond het een heel leuk parkje, dat meveel deed denken aan Luxemburg. Het nadeel van zo een groepsreis is dat je je dan maar moet aanpassen en niet zo lang kanblijven als je zou willen. Het voordeel is natuurlijk datje een hoop krijgt te horen over degeschiedenis en cultuur. Zo zijn er vogeltjes (ze lijken nogal op mussen) die altijd dicht bij je komen vliegen als je langsloopt. De Maori geloven dat hetoverleden familie is die je even komenbegroeten. Deechte reden is dat als je langsloopt, insecten opspringen uit de struiken en planten om je heen, en deze dan makkelijk te vangen zijn.

Dande Waitengi Treaty Grounds, hier is het verdrag tussen de Engelsen en Maori getekend. Na lang onderhandelen tussen de Engelsen en een Maori chief, zijn de Engelsen door heel NZ getrokken om het verdrag door elke Maori stam te laten ondertekenen. Bij terugkomst zou een speciale vlag worden opgehangen in Russel, zie de foto voor de vlaggenmast. Toen de Engelsen echter terug kwamen hebben ze hun eigen Engelse vlag opgehangen. De Maori chief die dit zag, heeft de vlaggenmast omgehakt, tot 4 keer toe. Daarna besloten de Engels om hun leger op de berg van de vlaggenmast te plaatsen zodat het niet meer opnieuw zou gebeuren. Daarop besloten de Maori's om Russel maar aan te vallen, en hebben ze het hele dorp plat gebrand, op de oudste kerk van NZ na. Als je dit verhaal hoort klinkt het als eeuwen geleden, maar het is nog geen 200 jaar geleden gebeurt, rond 1840. Dat is ook het opvallende aan dit land, het heeft geen lange geschiedenis, geen oude gebouwen en dergelijke zoals in Europa.

Het hoogtepunt van de busreis gisteren was de ontmoeting met Tane Mahuta, ook wel de 'Lord of the Forest'. Deze gigantische boom is ongeveer 2000 jaar oud. Het is een Kauri boom, waarvan de meeste zijn gekapt omdat het erg goed hout was, en er vroeger genoeg van waren. Nu zijn er niet meer zoveel over en is het dus bijzonder om nog zo'n grote boom te zien. De reden dat deze nog overeind staat is omdat het bos nogal afgelegen is. Ook hier kregen we weer een leuke rondleiding van een gids, die onder andere voor de boom begon te zingen. Altijd leuk om de plaatselijke cultuur te leren kennen.