Tijd voor een nieuw verhaal, en wat voor een. Ik zal proberen de laatste drie dagen even te beschrijven in onderstaand stukje tekst.

De eerste dag begon met vroeg opstaan om op de bus te springen. Aangezien jullie wat meer willen weten hoe dat werkt: ik bleef in Taupo voor een paar dagen en de rest van de vorige bus ging gewoon verder met de tocht. Elke paar dagen kunje op een andere bus springen en ontmoet je dus weer nieuwe mensen, tenzij er op dezelfde plaats meer backpackers met mij uitstappen en een paar dagen blijven, dan leer je elkaar dus wat beter kennen. Maar drie dagen geleden kwam ik dus in een geheel nieuwe bus terecht voor mij. En die dag stond de Tongariro Crossing op het programma. Een lekker stukje lopen dus. En tijdens het lopen ontmoet je wat mensen en praat je wat met elkaar.

De Tongariro Crossing wordt veelal beschouwd als de mooiste eendaagse wandeling ter wereld. Dat zeggen de Kiwi's natuurlijk. Eerst een tochtje met de bus om tot de laatste parkeerplaats te komen, even naar de wc en de waterfles bijvullen en dan vertrekken. Het eerste stuk is goed te doen en gaat wat langzaamaan omhoog. Na twee uur rustig aan tempo, er zijn meer mensen van de bus die de tocht lopen (30), kom je aan bij de Devil's Staircase. Hier begint het echte klimwerk om tot de eerste krater te komen. Na een uurtje traplopensta je tussen Mount Tongariro en Mount Ngauruhoe (spreek uit als: naar-Ahoy, zo heb ik het ook weten te onthouden). Daarna is het een stuk vlak en begint de echte bestijging van Mount Tongariro naar de rode krater. Ook dit stuk is weer lekker goed voor de kuiten en heeft een aardig stijgingspercentage. Als je eindelijk boven bent heb je uitzicht over Lake Taupo en Taupo zelf, wat ongeveer 100 km verder weg ligt. Daarnaast zie je de Emerald Lakes liggen, die groen zijn gekleurd door de mineralen en Mount Taranaki aan de westkust van het noordereiland. Vanaf hier zijn we afgeweken van de echte crossing en zijn we naar de top van Mount Tongariro gelopen (1987 meter). Even door de sneeuw lopen en daarna een snelle afdaling en terug naar de parkeerplaats. In totaal een tocht van ongeveer 6 uur.

Omdat ik een week in het National Park blijf moest ik natuurlijk iets te doen hebben voor de rest van de week, en als je dan even met de gidsen praat, kom je erachter dat ze dag erna een andere beklimming op het programma hebben staan. Dus even bedenken...en zeggen dat je erbij bent. Even om 6 uur 's morgens opstaan en met de bus naar de volgende berg: Mount Ruapehu. Hier lag wat meer sneeuw en moesten de sneeuwijzers dus mee. Na twee ski-liften tijd om te beginnen aan de tweede berg-bestijging. Ditmaal met een groep Amerikaanse geologie studenten. En een meid uit Zweden, Julia, die ik dus heb leren kennen tijdens de vorige tocht. De gidsen stonden al versteld dat we dit gingen doen, maar wij hadden er wel zin in. Na een lekker tocht door de sneeuw, hebben we dan de tweede top bereikt, ditmaal de hoogste van het hele noordereiland van NZ, 2797 meter. Niet helemaal tot de top om eerlijk te zijn, maar het scheelde niet veel. Boven op de top was nog een leuk meertje in de krater. Omdat de Amerikanen weer een groepfoto moesten maken, en de jongens natuurlijk weer even in hun boxershort op de foto wilde, leek me dat een uitmate geschikt moment om een sneeuwbalgevecht te beginnen. Dus ik, samen met de gidsen, even een paar sneeuwbalen gooien naar de hele groep Amerikanen in hun boxershort boven op de berg. Gelukkig pakten ze het sportief op en gooiden ze niets terug. Na opnieuw een snelle afdaling, door de sneeuw kun je mooi glijden, stonden we weer onderaan de berg. Na mijn tweede beefburger te hebben besteld en opgegeten, was dit het einde van dag twee.

De dag erna had ik natuurlijk nog niets gepland en zou er een nieuwe backpackersbus arriveren die weer dezelfde wandeling als de eerste dag gingen maken. Omdat dit geen uitdaging meer was, heb ik samen met Julia besloten om Mount Ngauruhoe te gaan beklimmen. De rest van de achtergebleven backpackers in het hostel verklaarde ons ondertussen als voor gek. Maar, ondertussen is het dag 3, dus weer lekker vroeg opgestaan, geen tijd voor vakantie, en met de bus weer naar de beruchte parkeerplaats. Even in een lekker tempo de Devil's Staircase opsprinten en daarna zijn we begonnen aan de beklimming van Mount Doom, Frodo achterna. Ik heb besloten om hier een video-verslag van te maken, dan hoeven jullie niet zoveel te lezen. De top van deze berg ligt op 2291 meter en naardeze top is geen pad of ook maar iets dat daar op lijkt, je moet je eigen weg naar boven zien te vinden.

Zojuist heb ik mijn derde beefburger opgegeten en ik denk dat ik morgen een dagje rust pak,even bijkomen van 3 bergtoppen in 3 dagen, zodat ik uitgerust mijn volgende uitdaging aan kan gaan. Altijd leuk om een hattrick te scoren!!!