Hmmmmm....

Even bedenken hoe ik dit ga beschrijven. Eerst maar de dagen die ik nog in het National Park heb gezeten kort samenvatten.

Niet erg interessant.

Zo, dat hebben we gehad. Dan nu de reden dat ik terug naar Auckland ben gekomen. U2!! Ik had een kaartje voorhet concert vanvrijdagavond, het tweede concert in Auckland omdat het eerste concert al was uitverkocht. Het idee was om tijdens dat concert gewoon ergens buiten het stadion te gaan zitten en het zo eens mee te maken.

Donderdagmorgen had ik niet zo veel te doen en bedacht ik me om maar eens in de rij te gaan staan om mijn kaartje op te gaan halen voor de vrijdagavond. Toen ik eindelijk aan de beurt was kreeg ik mooi mijn kaartje en was ik natuurlijk helemaal gelukkig. Voor dat ik het echter wist vroeg ik of er nog kaarten beschikbaar waren voor het eerste concert. En ondanks dat het uitverkocht was, waren er nog kaarten beschikbaar. Toen heb ik me even moeten bedenken, en na 0.01 seconde zei ik: ok! Dus toen had ik kaartjes voor allebei de concerten.

Omdat ikweer niets beters te doen had,ben ik al rond 2 uur naar het stadion gegaan. Een beetje rond het stadion hangen voor een concert is altijd leuk. Tot mijn verbazing was het niet erg druk, en bestond er zo goed als geen rij bij de ingang. Waar er in Amsterdam al om 11 uur 's morgens 1000 mensen voor je in de rij stonden, waren het er hier misschien 50. Dus ben ik maar mooi aangesloten. En na een lange tijd wachten mag je dan naar binnen om een plaats te claimen. Bedenk je even wat de meest ideale locatie is voor een Edge fan (de gitarist), en dan weet je waar ik stond. Ik stond helemaal vooraan tegen het hek aan, tussen de plaatsen van Edge & Bono in!!!! Beter kon gewoon niet.

Het voorprogramma was ook bijzonder: Jay-Z. Gelukkig reageerde het publiek niet al te negatief. Maar na lang wachten was het dan eindelijk tijd voor U2. Zie de titel van dit verhaal voor een beschrijving. Een van de betere avonden tot nu toe, en dan niet alleen van deze reis. Zie de foto's voor een impressie.

De dag erna wilde ik natuurlijk proberen op dezelfde plek terecht te komen. Ditmaal ging Frida met me mee, die ik al eerder in Auckland heb leren kennen, en die vond het geen probleem om al rond 3 uur te gaan. Dus, geloof het of niet, kwam ik op dezelfde plek terecht als tijdens het eerste concert. Weer helemaal vooraan, en vlak voor The Edge. Ik schaamde me een beetje toen de vent van debewaking me herkende. Gelukkig speelde ze deze avond ook wat andere liedjes dan de eerste. Een van mijn favoriete is One Tree Hill, en natuurlijk een goede kans dat ze deze zouden spelen in NZ, op nog geen 2 km van de daadwerkelijke Hill. Het nummer gaat over de overleden assistent van Bono, maar deze twee avonden werd het opgedragen aan de mijnwerkers.

Mijn laatste doel was om een plectrum (dat stukje plastic waar je gitaar mee speelt) te bemachtigen van The Edge. Omdat hij tijdens het concert natuurlijk te druk is met alles, was mijn enige kans om het van Dallas Schoo te krijgen, de gitaartechnicus. En na een aantal keer schreeuwen en zwaaien, lukte het dan toch nog net op het laatste moment om zijn aandacht te krijgen. Dus net voordat de security ons van het terrein wilde vegen, heb ik twee plectrums van Dallas gekregen!!

Ik weet niet of iets tijdens mijn reis dit nog gaat overtreffen, maar ik zal het proberen.