Na een aantal weken hard werken in de zomerse hitte van Nieuw-Zeeland was het dan eindelijk zover: SKYDIVEN!!! Je moet toch zorgen dat je gemotiveerd blijft werken, dus ik had mezelf een skydive aan het einde van het werk beloofd. Ik had er erg veel zin in, totdat het moment komt dat ik het dan echt ging doen. Je springt toch uit een vliegtuig van ongeveer 5 kilometer hoogte hangend aan een stuk stof en ervan uitgaande dat diegene waar je aan vast hangt genoeg ervaring heeft.

Toen ik zondagmorgen opstond was erg geen wolkje te zien, dus het leek me wel een geschikte dag. Ik wilde natuurlijk wel de schitterende omgeving van Taupo en het grootste meer van NZ kunnen zien. Even een telefoontje, en ik stond in gepland voor 4 uur. En dan moet je dus de hele dag wachten. Dat viel nog mee, maar als je dan eindelijk in het vliegtuig zit beginnen de zenuwen toch aardig te komen. Helemaal als je denkt dat je bijna de hoogte hebt bereikt en je er dan achter komt dat je pas halverwege bent. Toen we eindelijk de hoogte hadden bereikt ging de deur open. Ik was als derde aan de beurt en kon dus zien hoe twee mensen voor me uit het vliegtuig sprongen. Daarna moest ik zelf op de rand gaan zitten, nog even lachen voor de camera en dan spring je begeleider eruit. Zodra je in het vliegtuig stapt heb je eigenlijk geen keuze meer, je hangt vast aan je begeleider en je wordt vanzelf uit het vliegtuig geduwt.

Pas na een paar seconden besef je wat je zojuist hebt gedaan en waar je bent. Veel tijd om van het uitzicht te genieten is er niet tijdens de vrije val, het gaat veel te snel voorbij. Het duurt ongeveer 60 seconden, maar het voelt als 10 seconden. Zodra de parachute open gaat kun je dan rustig wat om je heen kijken. Het geructh gaat dat je op een onbewolkte dag beide kusten van het noorder eiland van NZ kunt zien. Er waren helaas wat wolken, maar ik kon wel een kust zien. Welke dat was weet ik niet. In ieder geval een geweldig gevoel om zo rond te zweven!!

Na een zachte landing was het wachten op de dvd. Altijd leuk om je flapperende wangen te zien tijdens de vrije val. Ik moet de foto's nog selecteren, maar ik zal ze snel mogelijk openbaar maken. Het enige wat ik voor de rest nog kan melden is dat ik het zeker nog een keer wil doen.

Daarnaast is het nu dan toch echt mijn laatste werkweek. Phil heeft me al gezegd dat ik altijd kan bellen als ik werk nodig heb, en hij heeft ook nog een collega in het zuider eiland waar ik wel terecht zou kunnen als ik werk nodig had. Maar voorlopig wil ik toch verder reizen, en weer wat spannende verhalen produceren voor mijn blog.