Na vertrokken te zijn uit Picton heb ik een tussenstop gemaakt in Nelson om ons voor te bereiden op het volgend avontuur: Abel Tasman National Park!!!!

Nelson is op zich wel een leuk plaatsje maar ik heb er niet zo veel gedaan. Vooral inkopen gedaan. De kathedraal is op zich wel mooi om te zien, en dat is het dan ook wel. Tijdens mijn werk in Taupo heb ik Anna leren kennen uit Duitsland (zoals wel meer toeristen hier) en we hebben toen besloten om samen het Abel Tasman Coast Track te lopen. Een tocht van 51 km die in 3 tot 5 dagen is te doen. We hadden in Nelson afgesproken zodat we daar alles konden regelen voor de tocht. Gelukkig is zij wat beter georganiseerd dan ik, planning is niet mijn sterkste punt.

Na met Stray (de backpackersbus) naar Marahau te zijn gereisd konden we de volgende ochtend beginnen. Als de enige twee hostels 'The Barn' en 'Old MacDonalds Farm' heten weet je waar je terecht bent gekomen. Letterlijk het einde van de weg. Het eerste gedeelte zouden we kayakken zodat we ook de eilandjes en de kust voor het park konden verkennen. Een ander voordeel was dat we de rugzak niet hoefden te dragen. We hadden nog even overwogen om de geit van het hostel mee te nemen zodat we niets hoefden te dragen maar deze durfde niet op de kayak. Helaas....

Het Abel Tasman Park is werkelijk geweldig. De mooiste stranden die je je kan bedenken, met prachtig blauw water. De eerste overnachtig was snel bereikt met de kayak, met onderweg nog wat tussenstops op een eiland, een prachtig strand en het bezichtigen van de plaatselijke zeeleeuwen. De pinguins waren helaas vertrokken. De volgende dag stond ons een zwaardere dag te wachten. Omdat sommige punten alleen tijdens laag tij kunnen worden overgestoken moesten we nogal vroeg vertrekken. Dus na van de zonsopkomst te hebben genoten konden we beginnen te lopen met de 15 kg zware rugzak. Gelukkig waren er genoeg punten waar je van het uitzicht kon genieten of een prachtig strand waar je gewoon moest gaan zwemmen. Dus ik had altijd een goed excuus om even uit te rusten.

De volgende ochtend werden we gewekt met de mededeling dat er een aardbeving was in Japan en dat er mogelijk een tsunami zou volgen. We werden dan ook geadviseerd om niet te gaan zwemmen. We hebben de hele dag gelukkig niets gemerkt hiervan. Na aangekomen te zijn bij Separation Point met een groep zeeleeuwen, was het niet meer zo ver naar onze laatste kampeerplek. Even snel wat noodles koken op het gaskokertje en weer vroeg naar bed. De laatste dag was gelukkig niet zo ver, maar het was wel nog een stevige beklimming. Hier moesten we om 11 uur de enige bus naar de bewoonde wereld zien te halen, wat gelukkig geen probleem was.

Ik zal zo snel mogelijk proberen de foto's online te zetten. Samen hebben we er ongeveer 500 gemaakt over de afgelopen dagen, dus ik moet nog een selectie zien te maken. Ik stel voor dat je de verwarming wat hoger zet, een zeemeeuw vangt, wat koud water voor je voeten haalt en een emmer zand om op te zitten zodat je de foto's kan bekijken in de juiste sfeer.

Daarna zijn we verder naar het noorden gelift, waarover later meer!!!