Ik heb alweer een paar schitterende dagen achter de rug. Zoals bekend heb ik de Milford Track gelopen. Deze moet je lopen in vier dagen en meestal al maanden vantevoren boeken, maar ik heb het een paar weken geleden kunnen doen. Per dag kunnen maar 40 mensen vertrekken en ik was er daar vrijdag 1 van.

Het begon met een rustig boottochtje over Lake Te Anau naar het beginpunt van de tocht. Naderhand kwam ik erachter dat je er via een moeilijke bergpas ook kunt komen, wat niet in de brochure staat beschreven. Als ik dat had geweten had ik dat waarschijnlijk gedaan. De eerste dag is een korte met maar 5 km afstand te lopen. Ik was er al om 12 uur dus de rest van de middag was het genieten van de zandvliegen en wat mensen van de groep leren kennen: twee amerikanen die in Den Bosch wonen, een koreaan uit Aubel en de chinese meid die voor het eerst in haar leven een wandeltocht deed. Ze kwam aangelopen in haar spijkerbroek, dus toen wisten we al genoeg.

De tweede dag was mijn plan om vroeg te vertrekken zodat ik niet tussen iedereen in hoefde te lopen en al naar de MacKinnon Pass kon gaan. Deze hoefde we eigenlijk pas op dag 3 over te lopen, maar de hut lag er vlakbij en ze hadden goed weer gemeldt, dus ik vertrok in het donker al om half 7. Na een prachtige wandeling door de vallei kwam ikom half 12 aan bij de hut, genoeg tijdover om de berg op te sprintenen van het uitzicht te genieten. De hele morgen was het wat bewolkt, maar in de middag klaarde het op en was er geen wolk meer te zien toen ik eenmaal boven op de berg stond. Een prachtig landschap, met uitzicht over de twee valleien waardoor we heen moesten lopen en het omliggende gebergte. Zie de video voor een impressie. Het is waarschijnlijk slecht te verstaan, maar de beelden zeggen genoeg. Na 4 uur op de top te hebben rondgelopen werd het tijd om naar beneden te lopen, terug naar de hut. Alleen de twee amerikanenhadden hetzelfde plan alsmij, waar de rest van de groep later spijt van zou krijgen. Nahet avondeten was het weer vroeg naar bed. De volgende dag moest ik de berg opnieuw beklimmen en afdalen aan de andere kant.

Deze keer was het echter wat bewolkt en was het uitzicht dus een stuk minder. Na een leuke ontmoeting met een stel Kea's en wat warme chocomel op de top, was het tijd voor een lange en prachtige afdaling. Zie de foto's voor de prachtige watervallen. Na nog een bezoekje aan de hoogste waterval van NZ, Sutherland Falls, was het een nog een kort stukje naar de laatste hut. Van hier uit was hetongeveer 20 km naar het eindpunt van de tocht, van waaruit een boot ons zou oppikken om naar Milford te gaan. Ondertussen waren we erachter gekomen dat de Chineese meid alleen chocolade als eten bij zich had, en dat ze blijkbaar ergens midden op het pad in haar slaapzak was gaan liggen omdat ze moe was. Sommige mensen weten blijkbaar niet waaraan ze beginnen, en dit was geen uitzondering zoals een van de hut beheerders ons vertelde. De laatste dag regende het een beetje, wat een lekkere sfeer gaf. Na een uurtje wachten bij Sandfly Point, jullie mogen zelf raden waarom het zo heet, kwamen we na een boottochtje aan in Milford.

En toenwas het tijd voor mijn cruise door Milford Sound. Terwijl de groep Duitsers in het enige cafe in Milford aan het bier zaten, heb ik het achte wereldwonder gezien. Deze omgeving is werkelijk niet te beschrijven, en ook de foto's geven niet de juiste indruk, dit kun je alleen zien als je er echt bent. Ook deze dag was het weer weer helemaal goed, en klaarde het aan het eind van de cruise op zodat ik ook nog de top Mitre Peak heb gezien. In deze omgeving van NZ regent het gemiddeld 8 meter (!!!!) per jaar. Ik heb elke dag het perfecte weer gehad en zaldan voorlopig ook niet meer over klagen over regen. Na een bustocht van twee uur terug naar Te Anau samen met de dronken Duitsers, en dus een hoop flauwe Duitse grappen, kon ik na3 dagen noodlesen muesli repen eindelijk weer iets normaals eten.