Mijn 50ste verhaal!!! En daar moest ik natuurlijk iets spectaculairs voor gaan doen. En dat is denk ik wel aardig gelukt. Vergeet de Milford Track maar...

Vergeleken met Nederland is het hier nu begin December en zou ik dus net Sinterklaas achter de rug hebben. Zoals jullie wel hebben gemerkt zijn de meerdaagse wandelingen door de bergen me wel goed bevallen. Er stond er nog echter 1 hoog op mijn lijstje om nog te doen. Ik heb er lang over nagedacht, maar het weer hield me toch eigenlijk steeds tegen. Ik wilde niet midden op de berg in een sneeuwstorm terecht komen. Dus na een paar keer niet te hebben doorgezet, dacht ik dat het er niet meer van zou komen. Maar afgelopen zaterdag zag de weersvoorspelling er redelijk uit, de sneeuw boven op de bergen was grotendeels weg, en ik had een paar dagen geen werk. Dus besloot ik er maar voor te gaan.

Na een dag alles regelen kon ik op zondagmorgen om 6 uur vertrekken met de Stray bus die me aan het beginpunt zou afzetten. Het weer was prachtig en ik kon niet wachten om te beginnen, maar met de busreis en nog een pauze van anderhalf uur in Te Anau kon ik pasvertrekken om 12 uur. Het plan was om zoveel mogelijk te zien zo lang het nog licht was, het is ondertussen donker rond 5 uur, maar ik bereikte de eerste hut al vrij snel. Omdat ik nog tijd genoeg had ben ik doorgelopen naar de tweede hut, terwijl het ondertussen toch erg mistig begon te worden. Na onder een waterval door te zijn gelopen bereikte ik de tweede hut voordat het echt donker was, maar wel in de mist. Ik kon nog maar ongeveer 100 meter zien. Ik wist dus niet precies waar ik terecht was gekomen, maar dat zou de volgende morgen wel veranderen.

Toen ik 's morgens wakker werd was het echt prachtig weer, geen wolkje te zien. Mijn slaapzak en al mijn spullen verdwenen dus zo snel mogelijk in mijn rugzak en het ontbijt heb ik maar overgeslagen. Ik wilde zo snel mogelijk boven de boomgrens komen zodat ik de prachtige omgeving kon zien. En dat is wel aardig gelukt, zie de foto's en video's. De wolken hingen nog in de vallei waar ik nu boven liep. De route liep vanaf nu helemaal boven de boomgrens uit tot aan de volgende hut. Daarnaast kon ik nog een berg beklimmen na het bereiken van het Harris Saddle. Eenmaal boven op de top heb ik maar snel wat foto's genomen omdat het ondertussen wel wat donker begon te worden, en dan bedoel ik de wolken. Het weer in NZ kan echt heel snel veranderen, en dat gebeurte nu dus. In ongeveer 5 minuten veranderde het van bijna geen wolk te zien, naar donkere wolken en regen. Dus ben ik maar zo snel mogelijk naar beneden gelopen, terug naar het Harris Saddle. Van daaruit liep ik door naar de andere vallei, waar het gelukkig droog bleef.

Eenmaal aangekomen bij de laatste hut was het tijd voor een lekker warm vuurtje in de kachel. Tijdens de hele wandeling ben ik maar 25 mensen tegen gekomen, en ik dacht dus dat ik alleen in de hut zou zitten, maar er waren nog 4 mensen. In de vorige hut was ondertussen mijn telefoon en zaklamp kapot gegaan, dus mijn enige bron van licht was een kaarsje dat ik had meegenomen uit de vorige hut. Zodra dat was uitgebrand ben ik dus ook maar gaan slapen. Een van de mooiste dingen in NZ kan ik helaas niet fotograferen en datzijn de sterren in de nacht. Deze nacht was onbewolkt, helemaal geweldig.

De volgende morgen was het opnieuw stralend weer. Ik had nog maar een kort stukje van de trektocht te gaan voordat CJ me op zou halen met een gehuurde auto. En ik had nog genoeg tijd, dus besloot ik om nog een zijroute te nemen, en Sugerloaf Pass te beklimmen. Ook hier kwam ik weer boven de boomgrens uit en verwijs ik jullie door naar de foto's en video's. Dit stuk was geen onderdeel van de Routeburn Track en was dus ook een stuk lastiger om te lopen. Boven op de pass ben ik nog de top van een berg opgesprint, van hieruit kon ik de Dart vallei zien waar ik eerder had gelopen.

Nadat CJ me had opgepikt zijn we nog wat door de vallei rondgereden, als je een auto hebt moet je er ook maar even gebruik van maken. Het resultaat zijn wat foto's van de bergen tijdens de zonsondergang. Een geweldige ervaring waarvan ik waarschijnlijk spijt had gekregen als ik het niet had geprobeerd. Het is lastig om alles met elkaar te vergelijken, maar deze tocht gaatin de top 5 van wat ik heb gedaan in NZ.