En toen was ik weer in het Tongariro Nationale Park. Ik vind het helemaal geweldig hier dus ik wilde hier nog een paar dagen besteden en van de omgeving genieten. Misschien dat ik nog een wandelingtje ging maken, maar dat was ik niet echt van plan. Toen we echter in de bus naar het warme noorden zaten vanuit Wellington begon het weer alleen maar beter te worden. En met eenmaal de bergen in zicht kreeg ik weer zin om aan een avontuur te beginnen, al helemaal omdat ze helemaal met sneeuw waren bedekt. En dat heb ik dus ook maar gedaan.

Toen ik bij het hostel naar binnen liep herkende de receptionist me al meteen, in ieder geval dus een goede indruk achter gelaten. Bijna iedereen in het hostel is hier om te skieen en snowboarden, maar ik wilde weer de bergen op. Dus na een telefoontje kon ik de volgende morgen aan de Tongariro Crossing beginnen. Toen ik daar in de morgen kwam aangelopen herkende Stu me ook al. Na drie geweldige dagen in November mag dat natuurlijk ook wel, haha. Het weer was helemaal prachtig, geen wolkje te zien zo ver als je kon kijken, en dat was ver. Eenmaal onderweg konden we heel duidelijk Mount Taranaki zien aan de westkust van het eiland. Deze berg ligt 150 kilometer ver weg!! Stel je voor dat je op de vaalserberg staat en tot Den Bosch kunt kijken. Het helpt natuurlijk dat waar wij stonden wat hoger was dan de vaalserberg.

Onderweg naar boven kon ik een paar mensen Mount Ngauruhoe zien beklimmen. Gelukkig zat ik in een lekker fitte groep en schoot het lekker op. De dagen ervoor hadden ze de top van de rode krater niet konnen bereiken omdat er teveel ijs was. Deze morgen was er gelukkig al een gids naar boven gesprint om treden in het ijs te hakken, zodat het wat makkelijk naar boven lopen was. Eenmaal boven aangekomen natuurlijk weer prachtig uitzicht. Omdat we niet verder konden, de sneeuw was te dik, zijn we weer dezelfde route terug gelopen. De hele tijd met Mount Ngauruhoe in de buurt. Ik kreeg steeds meer zin om een poging te ondernemen. Dus maar een gesprekje met Stu begonnen, en voorzichtig maar eens gevraagd wat hij ervan zou vinden als ik het zou proberen. Hij zei dat ik het maar moest proberen, maar natuurlijk wel rustig aan en voorzichtig.

Dus.....na een leuke nachtmerrie stond ik de volgende morgen weer klaar met mijn sneeuwijzers en ice axe (geen idee wat de nederlandse naam is). De gidsen stonden alweer verbaasd te kijken, helemaal toen Stu ze vertelde wat ik in november had gedaan. Omdat Stu ook onderhand genoeg aan me verdiend had, mocht ik dit keer gratis. Na afscheid genomen te hebben van de groep bij het uitstappen van de bus ben ik weer naar boven gesprint, helemaal alleen. Ik had wel een radio bij me zodat ik in contact kon blijven met de gidsen van de groep. Na het passeren van een paar skieers die Mount Ngauruhoe wilden afskieen kwam ik alweer boven aan, bij de afslag naar de top van Mount Doom.

En toen begon het, een hele beklimming, waarbij ik me ontelbaar keer heb afgevraagd waar ik aan was begonnen. Ik wist dat halverwege het lastigste zou zijn, en het was eigenlijk een kwestie van niet teveel nadenken, geconcentreerd naar boven lopen. Niet te veel om je heen kijken en door blijven gaan. Gelukkig had ik twee mensen een paar honderd meter voor me lopen waar ik me op kon focussen. Voor de rest was er helemaal niemand. Na een uur klimmen kreeg ik opeens contact met Catherine, een van de gidsen. Ze vroeg waar ik was, en ik zei dat ik ongeveer op drie-kwart was. Toen ik echter daarna om me heen keek, kon ik de oost-top al zien, en bleek ik dus al ongeveer boven te zijn. De laatste honderd meter liep ik zo ongeveer over ijs.

Wat ik boven te zien kreeg is natuurlijk niet te beschrijven en vandaar dat ik in 5 minuten ongeveer 100 foto's heb genomen. Alweer snel besloot ik om naar de oost-top te lopen, van waaruit je Mount Ruapehu kunt zien, met de meren ervoor. Dit was ook nog een leuke uitdaging, omdat hier het ijs tussen de rotsen was weg gesmolten. Na wat hakwerk met mijn ice axe stond ik op de plek met het mooiste uitzicht van NZ. Helemaal met dit weer, de wolken bedekte mooi het land onder me.

De afdaling was heel anders dan de vorige keer in de zomer, toen ik lekker naar onder kon rennen en binnen 15 minuten onder stond. Dit keer was het rustig aan en stapje voor stapje met het ice axe de hele tijd in de sneeuw geparkeerd. Er waren stukken bij die lekker gingen doordat er zachte sneeuw was, maar andere stukken waren zoiets als een ijsbaan onder 45 graden. Mooi dat ze sneeuwijzers hebben uitgevonden. Na deze afdaling stond ik weer beneden en kon mijn hartslag weer omlaag. Ik kon niet echt geloven wat ik zojuist had gedaan.

'I knocked the bastard off!!!!'

Nu was het wachten op de rest van de groep, nadat ik Catherine had vermeld dat ik weer veilig beneden stond. De groep was niet helemaal tot de rode krater gekomen, omdat er toch wat mensen in de groep te onzeker waren. Met mijn iPod in de oren was het dus nog wat lekker in de sneeuw spelen voordat de groep weer terug was. Die waren verbaasd dat ik het zo snel had gedaan. Ik was boven op de top, voordat zij bij de afslag waren. Na een niet al te inspirerende afdaling stond ik weer bij de parkeerplaats om afscheid te nemen van dit prachtige park. Teruggekomen in het hostel was het tijd voor mijn 5de beef burger!!!! De meest geweldige dag in Nieuw-Zeeland!!!