De afgelopen dagen zijn erg snel gegaan en ik lig een beetje achter met mijn verslag, dus ik zal even kort samenvatten wat ik de afgelopen dagen heb gedaan. Na het Abel Tasman track ben ik samen met Anna naar Collingwood gegaan. Een kleine plaats in het noorden van het zuidereiland. Er komen hier niet zoveel toeristen, maar het is toch wel een mooie omgeving. De volgende dag was het plan om verder naar het noorden te gaan om Cape Farewell en Farewell Spit te bezoeken. Daarna nog naar Whanganui Inlet, een grote baai. We hadden een autootje gehuurd via het hostel en daar zouden we dan overal heen gaan.

De volgende dag bleek ons autootje een vette Mitshubishi Pajero 4WD te zijn, en dat voor 20 euro voor de hele dag. We zijn eerst naar Cape Farewell gereden, het noordelijkste punt. Farewell Spit is een grote zandrug die je alleen met een georganiseerde reis kan bezoeken, wat voor ons wat te duur was, dus deze hebben we van afstand bekeken. Daarna zijn we nog naar een groot strand gegaan waar een zeeleeuwenkolonie zit. De volgende stop was verder weg, de Whanganui baai, ook wel Westhaven genoemd. Je wordt meteen lui als je met een auto kan rondrijden, overal even uitstappen en vooral niet te ver lopen. Aan de rand van de baai ligt een grote berg die het beklimmen wel waard was, Knuckle Hill. Een prachtig uitzicht vanaf de top over de hele top van het zuidereiland. Daarna zijn we teruggereden naar Collingwood en hebben we in het plaatselijke cafe Fish & Chips gegeten.

De volgende dag zijn we terug naar Marahau gereisd, waar de rest van onze spullen was, die wat we niet nodig hadden voor de wandeling. Omdat we samen ongeveer 500 foto's hadden, konden we die middag gezellig foto's uitzoeken. De foto's wat ik nu op de website heb gezet is dus maar een zeer kleine selectie van prachtige stranden & natuur. Na wat te zijn bijgeslapen ben ik die ochtend weer op de bus gestapt om langs de westkust naar het zuiden te reizen. Een dag in de bus zitten met wat stops om boodschappen te doen. De overnachting was in Barrytown, waar we met een volle bus de plaatselijke bevolking verdubbelde. Niet veel te doen dus, dus dan moet je er samen maar een gezellige avond van maken, en daarom: What happens in Barrytown, stays in Barrytown. Hopelijk worden er niet al te veel foto's op facebook getagt.

Vanmiddag ben ik de Franz Josef Glacier gaan beklimmen. Het was meer een rustige wandeling, en het viel me eerlijk gezegd een beetje tegen. De gletsjer is fantastisch, maar we moesten steeds op andere groepen of de gids wachten en hebben niet zo heel ver gelopen. We hadden extra sneeuwijzers onder onze schoenen en toch moest hij steeds ijs weghakken om het zo vlak mogelijk te krijgen. Niet zo heel avontuurlijk maar wel een prachtige omgeving. En het was achteraf eigenlijk veel te duur. Maar goed, niet alles kan fantastisch zijn, haha. Morgen ga ik weer verder, er is voor de rest niet zo heel veel te doen aan de westkust, en het regent er de hele tijd.

Om jullie na al mijn schitterende verhalen toch wat op te vrolijken heb ik besloten om een top drie samen te stellen waarom je niet naar NZ zou moeten komen. En op de derde, tweede en eerste plaats is geëindigd: de Sandfly!! Kleine irritante steekvliegen die je de hele tijd lastig vallen als je net ergens rustig zit. Het grootste probleem is nog dat ze alleen in NZ voorkomen en dus een beschermde status hebben, je mag ze alleen van je af blazen, niet kapot slaan. Als ze je eenmaal gebeten hebben jeukt het voor een hele week. Ondertussen zit mijn voet onder de beten. Dus helaas, niet alles is prachtig en geweldig in NZ.