Het is ondertussen alweer een half jaar geleden dat ik Wielder en Nederland heb verlaten. Het gaat vrij snel en voordat ik het weet zal ik ook wel weer thuis zijn. Ik heb een geweldig half jaar achter de rug en hoop dat komend half jaar net zo goed zal bevallen.

Queenstown is een prachtige stad en er is zoveel te doen dat ik wel weg moest gaan, het werd me te duur om daar te blijven. Nu zit ik in Te Anau, ook alweer een mooi plaatsje tussen de bergen en aan een meer. Hier is het vrij rustig omdat er eigenlijk maar twee dingen zijn te doen. Of je bent onderweg naar Milford, of je komt terug van Milford. Ik moet er nog heen gaan via de beroemde Milford Track die vanuit hier vertrekt. Morgen ga ik eerst een stuk met de bus, daarna stap ik op de boot, en na een cruise van een uur is het nog anderhalf uur lopen naar de eerste hut voor de overnachting. De eerste dag is dus lekker rustig aan.

Een van de andere wandelingen die je vanuit hier kunt doen is de Kepler Track, en aangezien ik op de middelbare school mijn profielwerkstuk over de wetten van Kepler heb gemaakt, moest ik deze wandeling natuurlijk doen. Deze tocht bestaat pas sinds 1988 om toeristen een andere optie te geven dan de Milford track.

De eerste dag begon met een flinke beklimming en eenmaal boven de boomgrens uitgekomen was er een prachtig uitzicht over de hele omgeving. De tweede dag was echter het hoogtepunt. Na een vrij koude nacht boven op de berg (geslapen in mijn slaapzak met 2 shirts, een fleecevest en een sjaal) kon ik deze hele dag boven over de bergen lopen. Door de fris gevallen sneeuw liep ik naar de top van Mount Luxmore en via de bergtoppen naar de volgende hut, die gelukkig in een vallei lag waar het wat warmer was. Ik kon eindelijk (en gelukkig) gebruik maken van de sjaal die ik van Cris heb gekregen en de hele zomer mee heb moeten slepen. De derde dag besloot ik om de volgende hut over te slaan en even door te lopen naar Te Anau zodat ik tenminste een hele dag rust had voor de start van de Milford track. Na 35 kilometer in 7 uur te hebben gelopen kwam ik aan bij het hostel, waar ik weer lekker in een warm bed kon slapen.De wandeling was weer helemaal geweldig en ik vraag me af of de Milford track werkelijk beter is, maar we zullen zien

Dan nu nog wat over de lokale flora. Nieuw-Zeeland staat natuurlijk bekend om de kiwi, waarvan er een aantal soorten zijn. Het gaat niet zo goed met de kiwi, maar er zijn nog een aantal vogels waar het nog slechter mee gaat. Toen de Engelsen eenmaal besloten hadden om in NZ te gaan wonen kregen ze heimwee naar Engeland en om dit op te lossen lieten ze wat konijnen los in de natuur. Zoals bekend vermenigvuldigde deze zich vrij snel en groeide ze als snel uit tot een plaag. Om dit op te lossen bedachten ze dat er wat roofdieren nodig waren om de konijnen op te eten, en importeerde ze hermelijnen en marters. Deze vonden het echter veel gemakkelijker om de vogeltjes te eten dan de konijnen en daardoor zijn nu veel vogels in NZ bedreigd. Een daarvan is de Takahe. Er werdt van gedacht dat deze vogel was uitgestorven maar in 1948 werdt in een van de valleien hier in de buurt een groep gevonden. Ondertussen zijn het er weer 250, waarvan twee leven in een parkje hier in Te Anau en andere zijn uitgezet op roofdiervrije eilanden. Een andere vogel is de kakapo, een vrij wazige papegaai die lijkt op een uil, niet kan vliegen en alleen 's nachts actief is. Hiervan zijn er nog maar ongeveer 120.

Als je een van de wandelingen doet kom je overal vallen tegen om de hermelijnen te vangen, en toch heb ik nog een levende gezien, die gelukkig achter een konijn aan zat. In de hutten wordt altijd wat verteld over de projecten van DOC door de beheerder. Mijn indruk is dat DOC en een heleboel vrijwilligers vrij goed bezig zijn met het beschermen van de vogels, hopelijk is dat dan ook genoeg zodat iedereen die mijn blog leest en besluit om zelf naar dit prachtige land te komen ook deze vogeltjes kan zien!