Rollin' On

En toen was het 2011. Terugdenkend aan 2010 is er wel erg veel gebeurt voor me in dat afgelopen jaar. Een heleboel schitterende dingen gedaan, twee nogal grote beslissingen genomen (stoppen met de studie & op het vliegtuig stappen naar NZ), en een groot dieptepunt.

Nieuwjaarsavond ben ik samen met wat vrienden op stap gegaan in Taupo. CJ, die normaal nooit drinkt, besloot om voor deze avond een uitzondering te maken, en dus was hij al dronken na twee glazen alcohol. Voor de rest een gezellige avond, die nogal vroeg eindigde. Alles ging dicht om drie uur 's nachts. Daarna nog even naar de MacDonalds en teruggelopen naar het hostel. Het hostel ligt een half uur buiten het stadscentrum, dus voordat je daar bent aangekomen ben je weer half nuchter. De volgende morgen was het weer schitterend weer, dus terwijl de rest van Nederland nieuwjaar vierde, lag ik allekker aan het strand om van het uitzicht te genieten. Altijd leuk om met een bezopen broertje te sms'en.

Omdat we ook deze keer weer een paar dagen vrij hadden, ben ik maandag dan eindelijk de beruchte mountainbike tocht gaan fietsen, de 42 Traverse, samen met CJ en Gazz. Alom bekend als een van de mooiste van NZ, maar geen makkelijke. Het was ongeveer 50 kilometer omhoog en omlaag. Het is een prachtig gebied dat erg afgelegen is, met indrukwekkende valleien waar je zomaar een of andere dinosaurus tegen het lijf zou kunnen fietsen. Een paar stevige beklimmingen en afdalingen, maar ook schitterend uitzicht over de drie bergen die ik heb beklommen in het Tongariro National Park. Het was eigenlijk veel te warm om deze tocht te doen, en na afloop zijn we dan ook maar in een rivier gesprongen om wat af te koelen, al gingdat voor mij niet geheel vrijwillig. Daarna nog een lekkere hamburger gaan eten in het hostel waar ik eerder al was geweest en weer terug naar Taupo gereden.

De komende weken zijn weer volle werkweken. Ondertussen liggen we twee weken voor op schema en er staat een grote BBQ gepland voor als we klaar zijn. Het werk bevalt nog steeds prima, zolang het niet te heet wordt. Ik denk dat ik de komende weken niet al te veel ga ondernemen zodat ik wat geld kan sparen, tot nu toe is dat nog niet echt gelukt: nogal lastig als je maar drie dagen in de week werkt met Kerstmis en Nieuwjaar ertussen. Ik moet in ieder geval wat geld opzij zetten voor mijn skydive, die ga ik in ieder geval doen als ik hier klaar ben met werken.

Ik bespaar nu in ieder geval wel op internetkosten, ik gebruik steeds CJ's laptop om mijn mail te checken en mijn blog te updaten. Alleen kost het voor hem teveel om mijn foto's te uploaden, dus dat zal ik binnenkort nog wel eens doen. Denk maar aan een kampeerplek aan een prachtig blauw meer, en een mountainbiketocht door eenJurassic-Park landschap met schitterende bergen in de achtergrond.

In ieder geval hoop ik dat het komende jaar me net zo goed gaat bevallen als het afgelopen maanden. Misschien dat de titel van het vorige verhaal dan niet meer van toepassing is.

Next Year

Zojuist ben ik terug gekomen van mijn eerste Tiki-tour. Een Tiki-tour bestaat uit een auto vol geladen met alles wat je ook maar mogelijk zou kunnen hebben, en geen plan van waar je heen gaat. Alleen hadden wij het ongeveer omgedraaid, bijna alles vergeten wat we ook maar nodig zouden kunnen hebben en wel een idee van waar we heen wilden gaan.

Na een rustige kerst hadden we nog drie vrije dagen te besteden, en omdat we al te lang in Taupo rondhangen, leek het ons een leuk idee om ergens heen te gaan. Dus ben ik samen met Dave (een collega) in zijn busje gestapt en zijn we vertrokken richting Te Urewera National Park. Ook dit stond nog op mijn lijst met dingen wat ik nog wilde doen, dus ik vond het prima. Uiteraard namen we de toeristische route die bestond uit 90 kilometer onverharde weg. En omdat het hier nooit vlak is, was na 60 kilometer het busje oververhit. Tot overmaat van ramp begon er ook nog iets te lekken dat op remvloeistof leek. Het avontuur was begonnen.

Gelukkig hadden we inmiddels wel het grote meer bereikt, Lake Waikaremoana. En omdat een gratis kampeerplek nooit ver weg is in NZ hebben we de eerste nacht aan de rand van het meer door gebracht. Na de tent te hebben opgezet konden we kampvuur aansteken om onze bbq-worstjes te warmen. We kregen nog gezelschap van Brian de Bullfrog-shagger en James de Treehugger. Lokale kiwi's met uitermate interessante verhalen. Het meest memorabele gezelschap was echter van de sandflies (zandvliegen???). Mijn nek is ondertussen rood door verbranding op eerste kerstdag, maar mijn voeten zijn rood van de beten van deze kleine kuitenbijters. Gelukkig jeukt het niet al te erg....

De tweede dag zijn we naar een kleiner meer gelopen, een wandeling van zes uur, samen met James. Gelukkig hadden we prachtig weer, en een prachtig uitzicht over het meer. Daarna hebben we nog een aantal watervallen bezocht en met ons busje naar een andere kampeerplek op zoek gegaan. De wind had ondertussen extreme vormen aangenomen. Gelukkig vond ik een beschut plekje om mijn tent op te zetten, maar Dave heeft een slapeloze nacht gehad omdat hij steeds bang was het busje zou kapseizen.

Het plan was om de volgende morgen een berg te beklimmen zodat we uitzicht zouden hebben over het grote meer, maar omdat het veel te regenachtig was en er dus niets te zien was, begonnen we maar aan de terugweg om ergens onderweg nog wat te ondernemen. Het busje was ondertussen weer in orde, maar de benzine begon op te raken. Je weet dat je op een afgelegen eiland zit, wanneer je bij een tankstation aankomt en te horen krijgt dat er geen benzine is omdat het schip nog niet is aangekomen. We zouden meer kans hebben als we naar Napier zouden gaan. Dus nog maar even een tussenstop in een van de mooiere plaatsen van NZ gemaakt. Na het busje volgetankt te hebben zijn we maar rechtstreeks terug naar Taupo gereden.

Een leuke Tiki-tour, alleen weet ik nu dat ik nog terug naar de berg wil om het meer te bekijken en terug naar Napier wil om de stad beter te verkennen.

In ieder geval is dit het laatste verhaal van dit jaar. De komende drie dagen moet ik werken, en wat het plan is voor oudjaarsavond weet ik nog niet. Misschien wel een nieuwe tiki-tour. Ik wil jullie een gelukkig nieuwjaar wensen. Ik heb genoeg goede voornemens.

Some Days Are Diamonds

Datum verhaal: 24 December. En als ik naar buiten kijk zie ik blauwe lucht en een zonnige zon. Het gevoel dat het kerstmis is heb ik totaal niet, maar ik voel wel dat iets mis. Dit is volgens mij toch niet zoals kerstmis bedoeld is. En als ik dan mijn collega´s vraag wat zij er van vinden, de muziek op de radio (ook hier draaiien ze gewoon 'I´m dreaming of a white christmas') dan vinden ze het ook maar raar. Maar goed, toch leuk om het zo eens mee te maken. Vandaag de laatste dag voor kerstmis in de tomatenkas gewerkt en daarna kerstinkopen gedaan. Ook nog even een kerstpakket gekregen. En als je in een tomaten/paprika/rode peper kas werkt kun je wel raden wat er in je kerstpakket zit. Juist, tomaten, paprika`s en rode pepers. Dus de rest van de middag heb ik aan mijn snijvaardigheid kunnen werken en nu ligt alles mooi in de vriezer.

Ondertussen begin ik de collega's wat beter te leren kennen. Phil & Ruudie (een Nederlander) zijn onze bazen, en Phil is het meest relaxed. Aangezien we een week voor liggen op schema hoeven we van hem niet zo hard te werken, maar zodra Ruudie in aantocht is, moeten we toch maar even doen alsof we hard aan het werk zijn. Het blijft een Nederlander en zodra er geld kan worden bespaard door mensen te ontslaan, zal hij het niet na laten. Zo heeft Phil ons verteld tenminste.

Met CJ lig ik nu al twee weken op een kamer in het hostel, hij komt (zoals de rest in het hostel) uit Duitsland. Het lijkt erop alsof de Duitsers langzaam aanopnieuw proberen de wereld te veroveren en zijn begonnen in Nieuw-Zeeland. Ik kan wel goed met hem opschieten. Helaas is onze poging om samen ergens een apartementje te huren mislukt. Het is soms goedkoper om voor een paar weken een apartement te huren dan om in het hostel te blijven.

De plannen voor kerstmis zijn nog niet zo heel duidelijk. Vanavond ga ik wat drinken en morgen weet ik nog niet. Het ligt een beetje aan het weer, bij goed weer lig ik waarschijnlijk de hele dag op het strand en bij slecht weer.....geen idee. Misschien dat we met een paar collega's naar het Tongariro National Park gaan, we hebben nu vier dagen vrij.

In ieder geval wens ik iedereen een

GEZELLIGE, KOUDE, WINTERSE& WITTEKERSTMIS!!!!

Ik zal me nog wel melden voordat het nieuwe jaar begint.

Life In A Glasshouse

Het is weer een tijd geleden. Ondertussen zit mijn eerste volle werkweek erop. Het is me nog redelijk meegevallen, maar het was ook niet echt warm deze week. Voor de komende weken hebben ze alleen maar regen voorspeld, dus dat komt mij prima uit.

We hebben twee dagen buizen liggen slepen. Deze buizen zijn ongeveer 100 meter lang, en wegen 3500 kilo. En er zijn er 80van, die allemaal naar de andere kant van de kas moeten worden gedragen. We waren gelukkig wel met ongeveer 50 man, maar als je dan een paar mensen erbij hebt lopen die net doen alsof ze dragen, is het toch nog redelijk zwaar. Gisteren heb ik de hele dag gaten liggen graven, waar we maandag verder mee kunnen gaan. Kijk op de kaart maar even hoe groot de kas is. Toevallig is het lichte gedeelte dat waarin we zijn aan het werken.

Ondertussen ben ik niet zo veel aan het doen, vooral aan het slapen als ik niet ben aan het werken. Dinsdag heb ik een vrije dag en met kerstmis hebben we natuurlijk ook een paar dagen vrij. Het voelt hier totaal niet als kerstmis, dus ik zie wel wat ik ga doen. Vanavond ga ik op stap met wat collega's, het nachtleven van Taupo verkennen.

Dit lijkt me wel een geschikt moment om je aan te melden voor mijn mailingslijst mocht je dit nog niet hebben gedaan. Zodra er wat nieuws te melden valt, dan zal ik het wel laten weten.

Working On A Dream

Ondertussen zit ik in Taupo en heb ik mijn eerste twee werkdagen erop zitten. Het was eerst de bedoeling om komende woensdag pas te beginnen, maar dat werk was maar voor een paar dagen, en nu heb ik een fulltime baan. Het werk wat ik moet doen is niet erg interessant. Ik werk nu in een kas waar tomaten worden gekweekt. Alle planten zijn er echter uitgehaald, en zo moet ook al het materiaal worden opgeruimt en zodra alles eruit is kan de nieuwe apparatuur er weer in en kunnen de tomaatjes weer gekweekt worden. Niet erg uitdagend dus, maar het gaat er maar om dat ik weer even wat geld kan verdienen. Het zal nog wel aardig warm worden in de kas nu het hier zomer is, dus ik zie wel hoe lang ik het volhoudt. Het project loopt tot begin februari en dat was eigenlijk ook wel de periode dat ik naar werk op zoek was.

Voordat ik uit Rotorua ben vertrokken ben ik nog even terug gegaan naar het mountainbikepark, en dat is weer uitstekend bevallen. Zonder meiden gaat het een stuk sneller. Alle routes die ik heb gedaan bij elkaar opgeteld kom ik toch uit op ongeveer 40 km mountainbiken, dus ik had een lekkere actieve dag.

Gisteren hoefden we maar een halve dag te werken, omdat 's middags de kerstlunch was ingepland. Altijd goed om die even mee te pakken. Salade, bier, aardappelen en een vers geschoten varken draaiend op een spit. 'S avonds heb ik met een meid uit het hostel en een paar jongens uit Taupo zelf nog even een duikje genomen in het meer, waarna ik mocht aanschuiven bij diner. Een gezellige avond bij wat lokale bewoners op de bank.

Voor de rest is het nu even gedaan met de actie. Geen spectaculaire verhalen meer voorlopig, hoogstens dat ik nog meer te weten kom over het dagelijks leven van een tomatenplant. Daarnaast zal mijn weblog proberen te vullen met wat leuke anekdotes van de afgelopen weken.

Searching

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn vorige update, en eigenlijk is er ook niet zo heel veel te melden. Na de wandeling vanuit Thames ben ik vertrokken naar Tauranga, een plaats aan de kust van de Bay of Plenty. Een leuke stad met een leuk uitgaansleven. Vlak ernaast ligt de plaats Mount Maunganui, vernoemd naar de opvallende berg die er ligt. Dus ook deze kuitenbijter maar even opgelopen. Het leuke van vulkanen is dat hoe dichter je bij de top komt, hoe steiler ze worden. Het verhaal van de fantail vogel klopt trouwens (zie 'Presence of the Lord'), ze vliegen vrij kort langs je en soms recht op je af.

De rest van de dagen heb ik lekker rustig aan gedaan, ik moet het gemiddelde budget per dag toch een beetje omlaag zien te krijgen na al mijn avonturen. Een stukje hardlopen, tv kijken en in de zon liggen (haha) is toch een stuk goedkoper dan bungeejumpen & naar concerten gaan. Ondertussen natuurlijk op zoek naar werk, maar dat is nog niet zo heel makkelijk. Het fruit pluk seizoen is nog niet echt begonnen, en aangezien er ook nog een ziekte in het lokale kiwi-fruit zit, liggen de baantjes niet voor het oprapen. Voor een bar of restaurant vragen ze bijna altijd ervaring, en die heb ik totaal niet. Mijn enige ervaring met espresso-machines is het bezorgen ervan. Dus mijn plan van aanpak is om langzaam verder te reizen naar plaatsen en onderweg te zoeken naar wat werk. Vergeet ik bijna te vertellen dat ik hier heel toevallig Katharine ben tegen gekomen in het hostel, waar ik eerder mee ben gaan surfen & mountainbiken.

Nu zit ik in Rotorua, een plaats waar ik al eerder ben geweest en die me toen goed is bevallen en waar ik nog wat dingen wil gaan doen. Een daarvan is natuurlijk het mountainbike-park. Ik heb hier nu een paar dagen geboekt en daarvan zal ik er ook een paar in het park doorbrengen denk ik. De weersvoorspelling is weer prima, dus ik heb er wel zin in om nu wat te gaan fietsen na al het wandelen.

En zojuist, toen ik weer wat door mijn stapel foldertjes & Lonely Planet was aan het bladeren, komt er opeens iemand binnen die mij aan het zoeken is. Blijkbaar kwam hij net uit Tauranga, en omdat ik daar had laten weten dat ik werk was aan het zoeken, kwam hij me even opzoeken. Hij heeft 30 man nodig om op een of andere bouwplaats te werken. Volgende week beginnen en tot begin februari, eigenlijk precies de tijd die ik wilde werken. Dus dat klinkt wel goed. En het is nog in Taupo ook, ook een plaats wat we erg goed is bevallen en waar nog genoeg te beleven valt (denk aanSkydive). Dus het ziet er naar uit dat ik de komende weken werk heb, en kerstmis & nieuwjaar doorbreng in Taupo.

Misty Mountain Hop

Maar even uitleggen wat mijn plannen nu zijn.Na U2 ben ik maar weer snel vertrokken uit Auckland omdat de stad gewoon te duur is. Omdat ik nu geen datum meer heb vaststaan kan ik nu dus echt gaan waar ik heen wil. Voor U2 wist ik dat ik die datum weer terug in Auckland moest zijn, maar dat heb ik nu dus niet meer.

Ik ben nu in Thames, en gisteren heb ik hier met 2 Duitsers & 2 Oostenrijkers een wandeling van acht uur gemaakt. De hele morgen was het mistig, en wisten we dus eigenlijk niet zo goed in wat voor een landschap we liepen. Maar toen we de top hadden bereikt klaarde het gelukkig op, en toen zagen we pas waar we al die tijd doorheen waren aan het lopen.

Het plan is om nu rustig verder te reizen, naar wat plaatsen in het noord-eiland waar ik nog niet ben geweest en als ik interessant werk tegen kom, dan te gaan werken. Er is nog steeds genoeg te zien en te doen, maar het zou wel leuk zijn als ik even wat geld kan verdienen.

Er zijn ook nog wat foto's toegevoegd van de rest van de dagen in het Tongariro National Park. Ik heb nog een fietstocht gemaakt naar Whakapapa Village en van daaruit een wandeling naar een paar watervallen. Het was niet de fietstocht die ik wilde van 40 kilometer, omdat ik de enige was die dat wilde gaan doen die dag, en ze hebben liever niet dat iemand de tour alleen doet. Dus ik moet nog een keer terug naar National Park. Niet dat ik dat zo erg vind.

Magnificent

Hmmmmm....

Even bedenken hoe ik dit ga beschrijven. Eerst maar de dagen die ik nog in het National Park heb gezeten kort samenvatten.

Niet erg interessant.

Zo, dat hebben we gehad. Dan nu de reden dat ik terug naar Auckland ben gekomen. U2!! Ik had een kaartje voorhet concert vanvrijdagavond, het tweede concert in Auckland omdat het eerste concert al was uitverkocht. Het idee was om tijdens dat concert gewoon ergens buiten het stadion te gaan zitten en het zo eens mee te maken.

Donderdagmorgen had ik niet zo veel te doen en bedacht ik me om maar eens in de rij te gaan staan om mijn kaartje op te gaan halen voor de vrijdagavond. Toen ik eindelijk aan de beurt was kreeg ik mooi mijn kaartje en was ik natuurlijk helemaal gelukkig. Voor dat ik het echter wist vroeg ik of er nog kaarten beschikbaar waren voor het eerste concert. En ondanks dat het uitverkocht was, waren er nog kaarten beschikbaar. Toen heb ik me even moeten bedenken, en na 0.01 seconde zei ik: ok! Dus toen had ik kaartjes voor allebei de concerten.

Omdat ikweer niets beters te doen had,ben ik al rond 2 uur naar het stadion gegaan. Een beetje rond het stadion hangen voor een concert is altijd leuk. Tot mijn verbazing was het niet erg druk, en bestond er zo goed als geen rij bij de ingang. Waar er in Amsterdam al om 11 uur 's morgens 1000 mensen voor je in de rij stonden, waren het er hier misschien 50. Dus ben ik maar mooi aangesloten. En na een lange tijd wachten mag je dan naar binnen om een plaats te claimen. Bedenk je even wat de meest ideale locatie is voor een Edge fan (de gitarist), en dan weet je waar ik stond. Ik stond helemaal vooraan tegen het hek aan, tussen de plaatsen van Edge & Bono in!!!! Beter kon gewoon niet.

Het voorprogramma was ook bijzonder: Jay-Z. Gelukkig reageerde het publiek niet al te negatief. Maar na lang wachten was het dan eindelijk tijd voor U2. Zie de titel van dit verhaal voor een beschrijving. Een van de betere avonden tot nu toe, en dan niet alleen van deze reis. Zie de foto's voor een impressie.

De dag erna wilde ik natuurlijk proberen op dezelfde plek terecht te komen. Ditmaal ging Frida met me mee, die ik al eerder in Auckland heb leren kennen, en die vond het geen probleem om al rond 3 uur te gaan. Dus, geloof het of niet, kwam ik op dezelfde plek terecht als tijdens het eerste concert. Weer helemaal vooraan, en vlak voor The Edge. Ik schaamde me een beetje toen de vent van debewaking me herkende. Gelukkig speelde ze deze avond ook wat andere liedjes dan de eerste. Een van mijn favoriete is One Tree Hill, en natuurlijk een goede kans dat ze deze zouden spelen in NZ, op nog geen 2 km van de daadwerkelijke Hill. Het nummer gaat over de overleden assistent van Bono, maar deze twee avonden werd het opgedragen aan de mijnwerkers.

Mijn laatste doel was om een plectrum (dat stukje plastic waar je gitaar mee speelt) te bemachtigen van The Edge. Omdat hij tijdens het concert natuurlijk te druk is met alles, was mijn enige kans om het van Dallas Schoo te krijgen, de gitaartechnicus. En na een aantal keer schreeuwen en zwaaien, lukte het dan toch nog net op het laatste moment om zijn aandacht te krijgen. Dus net voordat de security ons van het terrein wilde vegen, heb ik twee plectrums van Dallas gekregen!!

Ik weet niet of iets tijdens mijn reis dit nog gaat overtreffen, maar ik zal het proberen.