Better Days

Aangezien het al de heledag aan het regenen is lijkt me dit een geschikt moment om wat meer over het dagelijkse backpackersleven te vertellen voor diegene die geen idee hebben hoe dat er uit ziet. Ik had toch al een relax-dag ingepland na de afgelopen dagen, en zelfs op deze dag zit het weer mee.

Eerst dan maar even uitleggen hoe het precies werkt met de Stray-Bus. Er zijn een aantal backpackersbus-organisaties in NZ waarvan een Stray heet. Het principe is eigenlijk als volgt. Er is een bepaalde route die de bus rijdt door heel NZ, waarbij de meest toeristische plaatsen en wat kleinere plaatsen worden bezocht. De route start in Auckland en gaat langzaam naar het zuiden. Na het noordereiland steek je metde veerboot over naar het zuidereiland en daar ga je verder. Uiteindelijk kom je weer in Auckland terug. Als je de hele tour in 1 keer doet ben je ongeveer 30 dagen onderweg. Er vertrekt echter om de twee dagen een bus vanuit Auckland. Je kan dus in een bepaalde plaats stoppen met de huidige bus en wachten op de volgende bus endaar dan weer mee verder reizen. Dat heb ik al een aantal keren gedaan. Als je in een plaats komt waar je langer wil blijven stap je gewoon van de bus en blijf je daar. Omdat er meestal een 30 backpackers in de bus zitten, stappen er meestal wel meer van de bus. Dus dan zit je met een paar menseneen paar dagen in hetzelfde hostel. En dan leer je elkaar wat beter kennen.

Ik hoef ook niet de hele dag met mijn zware backpack rond te lopen. Die ligt of in de bus, of in het hostel. Tijdens de busreis worden ook activiteiten gedaan, zoals het raften, naar hot water beach en de Tongariro Crossing. Als je dat aan het doen bent neem je alleen een kleine rugzak mee met de spullen die je nodig hebt.

Daarnaast is het gewoon heel makkelijk om mensen te ontmoeten, mede door de bus, maar ook tijdens het verblijf in het hostel. Ik slaap meestal op kamers met 6-8 bedden (dat zijn toch de goedkoopste, je betaalt ongeveer 15 euro per nacht) en zo leer je ook elkaar kennen. Bijna iedereen reist alleen, ik heb pas heel weinig backpackers ontmoet die de hele tour samen doen,of ze hebben elkaar ontmoet in NZ en reizen dan een stuk samen. In een hostel is ook altijd een grote keuken waar je zelf kan koken, een wasruimte met wasmachine en droger, een lounge met tv, en meestal ook een aantal computers met internet. Tot nu toe heb ik nog niet veel avonden alleen gezeten, omdat er niemand was die ik kende. Ze zijn volgens mij op 1 hand te tellen. Het ligt ook vooral aan jezelf, als je alleen op je kamer blijf liggen met je iPod in je oren, dan zul je niet snelanderen ontmoeten.

Dan nog maar wat over de mensen die ik heb ontmoet. Omdat toch iedereen zijn eigen plannen heeft, zie je elkaar meestal maar een paar dagen als je in dezelfde plaats blijft. In Aucklandben ik een paar dagen met dezelfde backpackers op stap geweest. Gilles & Laura uit Canada, die erachter kwamen dat ze in de buurt van elkaar woonden (2 uur rijden met de auto), Slate uit de VS die zei dat hij een veelbelovend american football-talent was totdat hij een enkel brak en Frida uit Zweden die ik weer zal zien tijdens het U2 concert in Auckland. We houden nu wel wat contact via Facebook, maar of ikde restweer tegenkom weet ikniet. Daarna heb ik de East Cape Tour gedaan met een paar mensen, waarvan Jason de gids/chauffeur was. Een Maori die eruit zag als 25 maar toch echt 38 was en een van de leukste gidsen die ik tot nu toe heb gehad. Omdat zijn iPod het had begeven mocht ik voorin zitten en de muziek regelen, dus heb ik de bus maar even kennis laten maken met Rowwen Heze.

De gidsen zijn trouwens wel vrij verschillend, en je hebt dus of pech of geluk als je de hele tour in 1 keer doet. Ze hebben ook allemaal bijnamen, tot nu toe heb ik bijvoorbeeld Hoff, Python, Local & Seagull gehad. Van Seagull weet ik het verhaal niet achter zijn bijnaam, maar Hoff komt van Haselhoff en gecombineerd met Raglan Surf Beach kun je daar zelf wel wat bij bedenken. Python was ooit een gids op een rafttocht in Afrika en sprong van paniek uit zijn boot toen er een python interecht was gekomen, en Local komt uit Engeland.

Zow, weer een half uurtje voorbij op deze regenachtige dag, hebben jullie tenminste weer wat te lezen.

Largo

Tijd voor een nieuw verhaal, en wat voor een. Ik zal proberen de laatste drie dagen even te beschrijven in onderstaand stukje tekst.

De eerste dag begon met vroeg opstaan om op de bus te springen. Aangezien jullie wat meer willen weten hoe dat werkt: ik bleef in Taupo voor een paar dagen en de rest van de vorige bus ging gewoon verder met de tocht. Elke paar dagen kunje op een andere bus springen en ontmoet je dus weer nieuwe mensen, tenzij er op dezelfde plaats meer backpackers met mij uitstappen en een paar dagen blijven, dan leer je elkaar dus wat beter kennen. Maar drie dagen geleden kwam ik dus in een geheel nieuwe bus terecht voor mij. En die dag stond de Tongariro Crossing op het programma. Een lekker stukje lopen dus. En tijdens het lopen ontmoet je wat mensen en praat je wat met elkaar.

De Tongariro Crossing wordt veelal beschouwd als de mooiste eendaagse wandeling ter wereld. Dat zeggen de Kiwi's natuurlijk. Eerst een tochtje met de bus om tot de laatste parkeerplaats te komen, even naar de wc en de waterfles bijvullen en dan vertrekken. Het eerste stuk is goed te doen en gaat wat langzaamaan omhoog. Na twee uur rustig aan tempo, er zijn meer mensen van de bus die de tocht lopen (30), kom je aan bij de Devil's Staircase. Hier begint het echte klimwerk om tot de eerste krater te komen. Na een uurtje traplopensta je tussen Mount Tongariro en Mount Ngauruhoe (spreek uit als: naar-Ahoy, zo heb ik het ook weten te onthouden). Daarna is het een stuk vlak en begint de echte bestijging van Mount Tongariro naar de rode krater. Ook dit stuk is weer lekker goed voor de kuiten en heeft een aardig stijgingspercentage. Als je eindelijk boven bent heb je uitzicht over Lake Taupo en Taupo zelf, wat ongeveer 100 km verder weg ligt. Daarnaast zie je de Emerald Lakes liggen, die groen zijn gekleurd door de mineralen en Mount Taranaki aan de westkust van het noordereiland. Vanaf hier zijn we afgeweken van de echte crossing en zijn we naar de top van Mount Tongariro gelopen (1987 meter). Even door de sneeuw lopen en daarna een snelle afdaling en terug naar de parkeerplaats. In totaal een tocht van ongeveer 6 uur.

Omdat ik een week in het National Park blijf moest ik natuurlijk iets te doen hebben voor de rest van de week, en als je dan even met de gidsen praat, kom je erachter dat ze dag erna een andere beklimming op het programma hebben staan. Dus even bedenken...en zeggen dat je erbij bent. Even om 6 uur 's morgens opstaan en met de bus naar de volgende berg: Mount Ruapehu. Hier lag wat meer sneeuw en moesten de sneeuwijzers dus mee. Na twee ski-liften tijd om te beginnen aan de tweede berg-bestijging. Ditmaal met een groep Amerikaanse geologie studenten. En een meid uit Zweden, Julia, die ik dus heb leren kennen tijdens de vorige tocht. De gidsen stonden al versteld dat we dit gingen doen, maar wij hadden er wel zin in. Na een lekker tocht door de sneeuw, hebben we dan de tweede top bereikt, ditmaal de hoogste van het hele noordereiland van NZ, 2797 meter. Niet helemaal tot de top om eerlijk te zijn, maar het scheelde niet veel. Boven op de top was nog een leuk meertje in de krater. Omdat de Amerikanen weer een groepfoto moesten maken, en de jongens natuurlijk weer even in hun boxershort op de foto wilde, leek me dat een uitmate geschikt moment om een sneeuwbalgevecht te beginnen. Dus ik, samen met de gidsen, even een paar sneeuwbalen gooien naar de hele groep Amerikanen in hun boxershort boven op de berg. Gelukkig pakten ze het sportief op en gooiden ze niets terug. Na opnieuw een snelle afdaling, door de sneeuw kun je mooi glijden, stonden we weer onderaan de berg. Na mijn tweede beefburger te hebben besteld en opgegeten, was dit het einde van dag twee.

De dag erna had ik natuurlijk nog niets gepland en zou er een nieuwe backpackersbus arriveren die weer dezelfde wandeling als de eerste dag gingen maken. Omdat dit geen uitdaging meer was, heb ik samen met Julia besloten om Mount Ngauruhoe te gaan beklimmen. De rest van de achtergebleven backpackers in het hostel verklaarde ons ondertussen als voor gek. Maar, ondertussen is het dag 3, dus weer lekker vroeg opgestaan, geen tijd voor vakantie, en met de bus weer naar de beruchte parkeerplaats. Even in een lekker tempo de Devil's Staircase opsprinten en daarna zijn we begonnen aan de beklimming van Mount Doom, Frodo achterna. Ik heb besloten om hier een video-verslag van te maken, dan hoeven jullie niet zoveel te lezen. De top van deze berg ligt op 2291 meter en naardeze top is geen pad of ook maar iets dat daar op lijkt, je moet je eigen weg naar boven zien te vinden.

Zojuist heb ik mijn derde beefburger opgegeten en ik denk dat ik morgen een dagje rust pak,even bijkomen van 3 bergtoppen in 3 dagen, zodat ik uitgerust mijn volgende uitdaging aan kan gaan. Altijd leuk om een hattrick te scoren!!!

Take It Easy

Na de bungyjump heb ik het advies van Ramona maar opgevolgd en eigelijk niet zo veelmeer gedaan. Twee rustige dagen dus: een beetje door de stad dwalen, boodschappen doen, kleren wassen, de rugzak eens uitruimen en opnieuw inpakken. Niet erg spannend dus.

Daarnaastheb ik nog twee avonden lekker gerelaxed aan het meer. Mijn iPod is ondertussen mijn meest waardevolle bezit geworden. Ik verlies liever mijn paspoort dan mijn hele muziekbibliotheek. Dus lekker langs het meer zitten, muziek luisteren en naar de zonsondergang kijken. De eerste keer dat ik langs het meer liep viel me op dat alle fastfood ketens er een vestigiing hebben: MacDonalds, KFC, Burger King, Burger Fuel, Subway..., maar als je dan een paar avonden daar zit, zie je dat iedereen daar eten gaat halen en dan op een bankje langs het meer gaat zitten. Dat heb ik ook maar gedaan, ik heb wel gekozen voor de gezonde versie. In plaats van rijst met ananas heb ik een lekker stokbroodje gegeten.

Hierna staat het Tongariro National Park op het programma. En aangezien het hostel in een dorpje ligt met 300 inwoners, moet jevoor een week voedsel inslaan meteen tas vol met rijst, pasta en muesli-repen als gevolg.

By the way: voorlopig heb ik foto-ruimte genoeg & check de nieuw video even!!

Numb

Na een paar actieloze dagen werd het tijd om het gehalte weer wat op te krikken. Tijd om te gaan bungeejumpen!!!

Het plan was om vanuit Gisborne naar Rotorua te gaan en daar een paar dagen te blijven, maar zoals bekend veranderen mijn plannen altijd, dus ben ik meteen vanuit Rotorua op de bus gesprongen naar Taupo. De buschauffeur was bezig met z'n eerste tour door NZ en dat was te merken. Overal kaarten om hem heen, de hele tijd aan de telefoon en tussendoor mensen vergeten mee te nemen waardoor we weer een uur vertraging opliepen. Uiteindelijk dan toch aangekomen in Taupo, de skydive-hoofdstad van NZ. Omdat ik niet al alles in de eerste paar weken wil doen dat ik hier ben heb ik dat nog maar even uitgesteld. Iets om nog naar uit te kijken.

Omdat we de watervallen van Taupo hadden gemist omdat de buschauffeur nogal wat vertraging had, ben ik daar gisteren maar heen gelopen met een groep van de bus. Daarna nog naar een geothermisch park gelopen genaamd 'Craters of the Moon'. Zo zag het er niet echt uit, waarschijnlijk moesten ze een goede naam verzinnen om bezoekers te trekken. Toch wel interessant om te zien. Tijdens de tocht naar de watervallen kwamen we nog een andere attractie tegen: Bungeejumpen vanaf de rotsen boven de rivier.

En als je dan 's avonds samen wat gaat drinken krijg je gekke ideeen. Dus vanmorgen ben ik met twee meiden gaan bungeejumpen. Ik bleef er vrij rustig onder, maar die twee meiden waren nogal nerveus. En zij mochten ook nog als eerste springen, dus ik kon mooi kijken hoe zij het voor elkaar kregen. En toen was ik aan de beurt. Evennaar derand lopen, naar de camera kijken voor een laatste foto, 3, 2, 1, BUNGEE!!!! 47 meter tot aan het water!!

Het is nog niet zolang geleden, en kan het niet echt beschrijven hoe het voelt, het gaat eigenlijk erg snel. Een paar keer op en neer en dan wordt je opgepikt door een bootje en mag je weer naar boven lopen en de foto's bekijken. Het is weer zoiets dat je gewoon nog een keer wil doen. En aangezien ze in Queenstown een bungeejump van 134 meter hebben lijkt me dat wel een geschikte opvolger!

Three Little Birds

Even een tour langs de oostkaap van NZ. De oostkaap is nog niet zo toeristisch als de rest van NZ en als de grootste plaats die je tegenkomt niet groter is dan Wijlre tijdens een tour van ongeveer 300 kilometer dan weet je genoeg. Aan de linkerkant de hele tijd de oceaan en aan de rechterkant bergen en bos.

Na uit Rotorua vertrokken te zijn, zijn we via Opotiki naar Maraehako Bay gegaan waar ons hostel lag. Mocht je willen weten hoe dat eruit zag dan bekijk je de video maar even. In de middag even gaan kayakken in de baai en een wandeling naar de lokale waterval gemaakt. Daarna een boottocht gemaakt met de eigenaar van het hostel om een net uit te zetten zodat hij ook de volgende dag weer verse vangst had. Altijd leuk om wat verse vis bij de barbeque te hebben. Dus naast het vers geschoten wild varken, gebakken aardappeltjes, stokbrood, salade, hamburgers, steak en kip hadden we ook vers gevangen kreeft om op te eten. En dat voor 5 euro! Mij hoor je neit klagen! Voor de rest van de avond hebben we wat bij het kampvuur gezeten.

De dag erna zijn we verder gereden langs de oostkaap. Onderweg een aantal keren gestopt om wat foto's te maken van de toeristische attracties: een boom, twee kerken en een honingfabriek. Na een wandeling over de langste pier van NZ (600 meter) zijn we aangekomen in Gisborne. Tot nu toe heb ik er nog niet zoveel van gezien, maar het zag er wel leuk uit. Omdat ons hostel6 kilometer uit de stad ligt en natuurlijk weer aan het strand, heb ik van de stad zelf nog niet zoveel gezien. Na aankomst in het weer schitterende hostel, ben ik maar een stukje gaan hardlopen om de conditie op peil te houden. Na terugkomst stond de wijn al klaar voor onze wijnproeverij. Aangezien ik niet zoveel ervaring op dat gebied heb, proefde ik niet zoveel verschil tussen de 7 soorten wijn. Maar de schotel met hapjes en open haard zorgde opnieuw voor een uitstekende avond. Toen er ook nog wat gitaren werden bijgehaald, kon de jamsessie beginnen. Dus voor de rest van de avond een mix van Bob Marley, kiwi muziek en U2!!

Vanmiddag gaan we naar Gisborne om de stad te verkennen en daarna gaan we pijlstaartroggen voeren. Morgen gaan we weer teurg naar Gisborne.

The Rain Has Come

and gone...haha. Ik wil jullie niet nog verder jaloers maken, maar vrijdag had ik voor de eerste keer regen sinds mijn vier weken in NZ. En dat was alleen even in de morgen. Daarna weer stralend weer.

Rotorua bevalt me tot nu toe uitstekend. Ik denk dat ik hier wel voor wat langer zou willen zitten om hier in de omgeving te werken. Een mooi meer, een leuke stad met goed uitgaanscentrum en een prachtig mountainbikepark in de buurt. Zaterdag ben ik dan ook gaan mountainbiken. Altijd leuk om dat met 2 meiden te doen. De helft van de tijd sta je op ze te wachten of liggen ze in het gras van de zon te genieten. Dus ik ga nog maar een keertje terug om op mijn eigen tempo door het bos te scheuren.

Nu vertrek ik verder naar het oosten, een tour van drie dagen om de hele kust te verkennen. Daarna weer terug in Rotorua om nog een paar dagen hier te blijven!!

Cave

Even terugschakelen. De afgelopen dagen heb ik erg veel gedaan en gezien, en aangezien er in een Wharenu geen internet is nu pas een update.

Na de eerste surfles in Raglan ben ik daar nog drie dagen gebleven. Eerst een wandeling naar een bergtop om signaal te krijgen met de mobiele telefoon om het thuisfront maar weer eens gerust te stellen en daarna naar het strand. Aangezien er totaal geen golven waren heb ik maar wat rustig op het strand gelegen. Raglan staat bekend om de goede surfgolven, maar wij troffen het net op een rustig moment aan. De dag erna nog maar een keer geprobeerd en deze keer wel goede golven. Dus heb ik maar de hele middag geprobeerd om rechtop op de surfplank te staan. Tijdens de les ging het nog redelijk goed, maar als je het alleen moet doen is het een stuk lastiger. In drie uur is het me uiteindelijk 1 keer gelukt. Blijven oefenen dus!

De dag erna ben ik weer met de bus vertrokken naar de Waitomo Caves. Een ondergronds complex waarbij de grotten in Maastricht niets meer voor stellen. En om het actie gehalte maar hoog te houden ben ik hier gaan grot caven. Ongeveer hetzelfde als canyonnen alleen dan onder de grond door kleine tunnels, grotten en watervallen. Ondertussen nog wat glowwormen gespot. Doordat de foto's ongeveer even duur waren als het caven zelf, en het niet om 1 maar zelfs 2 foto's ging van de vier uur durende tour, is hier helaas geen beeldmateriaal van.

In de avond arriveerden we in Maketu. Een culturele avond stond ons als groep te wachten. Eerst even eten zoveel als we konden, en dat hoef je backpackers maar 1 keer te zeggen. Daarna een optreden van de lokale Maori inclusief haka, die we daarna met de mannen zelf mochten gaan oefenen. Ondertussen moesten de vrouwen een minder inspirerend dansje oefenen en daarna mochten we het voor elkaar opvoeren. Er was nog 1 iemand die ouder dan mij was, anders was ik ook nog de Chief geweest die de hele groep moest begeleiden. Ook hiervan volgen nog foto's mochten ze door de controle komen. Het gerucht gaat dat er ook nog een video van op youtube komt te staan. Hierna zijn we naar het strand gegaan om rond het kampvuur te zitten en marshmellows te eten.

Nu zit ik in Rotorua en ben ik vanmorgen gaan raften. Mocht je niet weten wat het is, dan bekijk je de foto's maar. Het actie-gehalte blijft voorlopig hoog!!

Amongst The Waves

Even een korte update uit het altijd zonnige Raglan, de surfplaats van NZ. En wat ga je daar dan doen??? Surfen natuurlijk!!! Dus vanmiddag heb ik mijn eerste surfles gehad en ik heb maar besloten om nog een paar dagen hier te blijven zodat ik wat kan oefenen.

Na Auckland ben ik vertrokken naar de Coromandel Peninsula. Ik was van plan om daar wat langer te blijven, maar toen we er uiteindelijk waren bleek er niet zoveel te beleven. Een wandelingtje naar Cathedral Cove en daarna naar Hot Water Beach. Door een scheur in de tectonische platen komt hier de warmte vrij goed door op een strand, en als je daar dan een gat graaft zoals de Duitsers altijd in Nederland doen, heb je je eigen jacuzi. Daarna in een plaatselijke bar naar All Blacks - Wallibies (rugbywedstrijd NZ - Australie), en daarna vroeg naar bed omdat de All Blacks in de laatste minuut verloren en de chauffeur van de bus snel wilde vertrekken.

Nu zit ik dus in Raglan, vanmorgen vertrokken uit Hahei, en hier blijf ik dus een paar dagen. Vanmiddag de eerste surflessen gehad en het ging niet slecht, maar er zijn nog wel wat verbeterpuntjes. Dus daar kan ik de komende dagen aan werken. Daarna zal ik langzaam het noordereiland verder verkennen, zodat ik eind November vanuit Wellington de bus naar Auckland kan nemen.