Go With The Flow

Weer terug in het onderhand vertrouwde Auckland. Omdat de bussen nog niet elke dag vertrekken, en ik geen zin had om al meteen door te gaan naar Coromandel, had ik twee dagen te besteden in Auckland. Lekker rustig aan dus.

De eerste dag ben ik nog maar eens langs gegaan bij IEP,de werkorganisatie. Nog even wat dingen proberente plannen, maar daar is niet veel van terecht gekomen.Het plannen van deze vakantie is toch zinloos,je komt steeds weer nieuwe dingen tegen om te doen. Dus maar even gerelaxed en omdat ik nogeen beklimming van de Auckland Harbour Bridge tegoed had, heb ik deze maar voor de middaggeboekt. En dan moet je gaan bedenken watje de dag erna gaat doen. Mijn rugzak puilt ondertussen uit van de foldertjes van allerlei activiteiten die je kan doen in NZ.

En daartusseneen folder om te gaancanyonnen in de buurt van Auckland. Aangezien ik in Auckland zelf alhet meeste heb gezien en gedaan, besloot ik om dit maar eens te proberen. Ook weer eens kwestie van niet teveel nadenken en gewoon boeken. Maar eerst nog een brug beklimmen.Beklimmen is niet echthet goede woord, het is meer een wandeling over de brug. Je bent tehele tijd gezekerd aan een staalkabel dus er kan vrij weinig gebeuren. Natuurlijk weer mooi uitzicht over Auckland en omgeving. Daarnaben ik weer terug gegaan naar hethostel nog maar wat eten gekookt.

En vandaag stond dancanyonnen op het programma. Helemaal geweldig! Er waren twee opties, de Blue Canyon en de Sleeping God. Ik had gekozen voor de Blue Canyon omdat je dan niet zo vroeg hoefde op te staan en hij was wat goedkoper.Ik kan nu al zeggen dat ik de Sleeping God ook nog een keer ga doen! Wewaren maar met z'n drieen; eenAmerikaan, Erwin en Neil, de begeleider. Altijd leuk om twee 30+ers over de midlife-crisis & politiekte horen discussieren. Voor het canyoning zelf, bekijk de foto's maar! Ik vond hetgeweldig om te doen, ook alwas het af en toe wel watkoud en glad. Onderweg nog even geluncht onderaaneen van de watervallen. Ook leuk als Neil je aanwijzingen geeft waar je ongeveer moet springen, je dan daar springt, en hij ondertussen roept: NO!!! NOT THERE!!! Ook alle verhalen wat er mis kan gaan zijn leuk om te horen als je net moet gaan abseilen van een 20 meter hoge waterval. Tot nu toe wel deleukste dag van de hele trip naar NZ!

Presence Of The Lord

Zojuist uitgecheckt uit het Pipi Patch Hostel in Paihia. Het klinkt exotisch en dat is het ook. Altijd leuk om wakker te worden met zonneschijn, 25 graden en palmboompjes om je heen. En als je de straat uitloopt sta je op het strand. Vanmiddag reis ik terug naar Auckland, en daarna door naar het zuiden.

De afgelopen dagen heb ik het wat rustig aan gedaan, je moet niet teveel doen in deze hitte. Eerst naar de Waitengi Treaty Grounds gegaan, waarover later meer. Daarna een wandeling gemaakt naar Haruru Falls, heel leuk, maar omdat er maar1 wandelpad heenliep en ik geen zin had om dezelfde weg terug te lopen, ben ik maar teruggelopen langs een drukke weg.

Gisteren ben ikmeteen busreis naar Waipoua Forest gegaan.De bus naar Cape Reinga zat helemaal vol met40 man, nu waren we maar met z'n vieren. Nog een tussenstop gemaakt bij de Wairere Boulders, zie de foto's. Ik vond het een heel leuk parkje, dat meveel deed denken aan Luxemburg. Het nadeel van zo een groepsreis is dat je je dan maar moet aanpassen en niet zo lang kanblijven als je zou willen. Het voordeel is natuurlijk datje een hoop krijgt te horen over degeschiedenis en cultuur. Zo zijn er vogeltjes (ze lijken nogal op mussen) die altijd dicht bij je komen vliegen als je langsloopt. De Maori geloven dat hetoverleden familie is die je even komenbegroeten. Deechte reden is dat als je langsloopt, insecten opspringen uit de struiken en planten om je heen, en deze dan makkelijk te vangen zijn.

Dande Waitengi Treaty Grounds, hier is het verdrag tussen de Engelsen en Maori getekend. Na lang onderhandelen tussen de Engelsen en een Maori chief, zijn de Engelsen door heel NZ getrokken om het verdrag door elke Maori stam te laten ondertekenen. Bij terugkomst zou een speciale vlag worden opgehangen in Russel, zie de foto voor de vlaggenmast. Toen de Engelsen echter terug kwamen hebben ze hun eigen Engelse vlag opgehangen. De Maori chief die dit zag, heeft de vlaggenmast omgehakt, tot 4 keer toe. Daarna besloten de Engels om hun leger op de berg van de vlaggenmast te plaatsen zodat het niet meer opnieuw zou gebeuren. Daarop besloten de Maori's om Russel maar aan te vallen, en hebben ze het hele dorp plat gebrand, op de oudste kerk van NZ na. Als je dit verhaal hoort klinkt het als eeuwen geleden, maar het is nog geen 200 jaar geleden gebeurt, rond 1840. Dat is ook het opvallende aan dit land, het heeft geen lange geschiedenis, geen oude gebouwen en dergelijke zoals in Europa.

Het hoogtepunt van de busreis gisteren was de ontmoeting met Tane Mahuta, ook wel de 'Lord of the Forest'. Deze gigantische boom is ongeveer 2000 jaar oud. Het is een Kauri boom, waarvan de meeste zijn gekapt omdat het erg goed hout was, en er vroeger genoeg van waren. Nu zijn er niet meer zoveel over en is het dus bijzonder om nog zo'n grote boom te zien. De reden dat deze nog overeind staat is omdat het bos nogal afgelegen is. Ook hier kregen we weer een leuke rondleiding van een gids, die onder andere voor de boom begon te zingen. Altijd leuk om de plaatselijke cultuur te leren kennen.

The Dolphin's Cry

Na anderhalve week in Auckland te hebben doorgebracht, ben ik dan nu vertrokken. Eerst maar naar het noorden, dat doet ongeveer iedereen, dus leek me dat ook een goed idee. Alles wat boven Auckland ligt wordt toepasselijk Northland genoemd.

Dus donderdagmorgen vroeg opgestaan en in het busje gestapt. Geen grote, maar een kleine waar max 20 man in kunnen. Maar we waren maar met acht man. Onderweg wordt je dan vanalles verteld, zoals een brug die over een nieuwe snelweg wordt aangelegd, zodat de boer z'n koeien nog naar de wei kan brengen. Kosten 1 miljoen dollar. Onderweg nog even gestopt bij een wereldberoemde WC (zie Hundertwasser). In de middag zijn we aangekomen in Pahia in de Bay of Islands. Een baai met 131 eilandjes. Even inchecken in het hostel en daarna een tour met een boot maken. Eerst naar Cape Brett, een rots met een tunnel erin. En daarna dolfijnen spotten. We zijn er vier tegengekomen, maar door de ruige zee mochten we niet het water in om met ze te gaan zwemmen, anders had ik dat ook nog kunnen doen. In de avond lekker geBBQ'ed op het terrasje.

De dag erna ook weer vroeg op (6 uur) en een hele dagtour naar het noordelijkste puntje van NZ, Cape Reinga. Ondertussen wel nog gestopt om te lunchen en een plek te bezoeken waar ze amber uit de grond haalden. Daarna door naar Cape Reinga. Dit is de plek waar Abel Tasman NZ tegenkwam, maar het niet interessant genoeg vond om verder te onderzoeken. Nu staat er alleen een vuurtoren. De terugweg ging via '90 Miles Beach', dat eerder '90 kilometers Beach' is. Voordat we het strand opgingen nog geduinsurfd (geen idee of dit een correct woord is). De actiefoto's komen later.

Na over het strand te hebben gereden op de terugweg nog even Fush & Chups gegeten. De voorlopige planning is om tot maandag hier te blijven. Morgen naar de Treaty Grounds, waar de Engelsen NZ hebben gekocht.

Save Tonight

De plannen veranderen dagelijks, mischien wel uurlijks. Er zijn zoveel mogelijkheden wat je hier kan gaan doen. Maar ik denk dat ik morgen maar eens aan mijn bustour ga beginnen. Ik heb een busreis voor hele NZ geboekt waarbij een vastgelegde route in je eigen tijd kan afleggen. De buspas is een jaar geldig en ik mag er zoveel gebruik van maken als ik zelf wil. Eerst maar eens kijken hoe dat is en waar je terecht komt, voordat ik zelf uitstapjes ga plannen. Zo wilde ik graag naar het Great Barrier Island, maar dat is nogal vrij primitief. Geen riolering, centrale stroomvoorziening engeen reguliere bussen. Een nogal sterke overgang vanaf Tokyo alweerbijnatweeweken geleden.

Gisteren zijn we met z'n vieren naar de Aucklandse dierentuin geweest. Een leuk uitstapje, maar dat was het dan ook. Een vrij normale dierentuin, waarvan ik er wel meer heb gezien. Ik vond het Gaia Park in Kerkrade toch wel wat mooier. Het hoogtepunt was toch wel het zien van de Kiwi. Ik dacht dat ze een stuk kleiner waren, misschien zo groot als een kiwi-vrucht, maar ze zijn even groot als een kip. Helaas heb ik geen foto omdat het nachdieren zijn, en dus in een nachtverblijf zitten.

De avond ervoor zijn we naar een bar gegaan in de haven van Auckland. Gewoon daar eenshet uitgaanslevenverkennen in plaats van de lokale backpackersbar. En toen zijn we terecht gekomen in een leuke bar met erg goede live muziek. Gewoon twee jongens met allebei een akoestische gitaar die de hele avond liedjes speelden. De meeste waren me wel bekend, maar die wat ik niet kon, werden enthousiast meegezongen door de rest van de gasten in de bar. Waarschijnlijk waren dat dus de Nieuw-Zeelandse nummers.

Vandaag ben ik naar het War Memorial Museum gegaan. Een erg groot museum over de cultuur, historie en natuur van NZ. Ik denk dat ik nog nooit zoveel kinderen in een museum heb gezien. Als je zolang in een land verblijft moet je toch ook wel wat leren kennen over het land.

Wanneer de volgende update komt weet ik niet, aangezien ik morgen dus van plan ben om Auckland te verlaten. Maar dat kan zo maar weer veranderen!

One Tree Hill

Het eerste weekend in Nieuw-Zeeland zit er alweer op. In ieder geval genoeg gedaan. Weer een hoop mensen ontmoet. Het nadeel is echter dat iedereen zijn eigen plannen heeft en dus ook meestal weer snel vertrekt. Ik heb nog een paar dagen in Auckland bijgeboekt maar dan wordt het ook tijd om de rest van het land te gaan ontdekken.

Vrijdag zijn we met een paar mensen de stad in gegaan. Het plan was om naar de ijsbar te gaan, maar omdat de entree vrij duur was, en omdat de eigenaar zich bedacht had dat de meeste mensen alleen voor een foto naar binnen wilden en dat dus had verboden, zijn we daar maar niet heen gegaan. Wat het bier betreft hebben ze bijna overal Heineken, maar ook het NZ's bier smaakt wel goed. Zaterdag heb ik de halve dag in bed gelegen, waarschijnlijk een naschok van de jetlag. De avond hebben we samen gegeten en ook nog wat op stap gegaan.

Op de zondag ben ik naar een rugby-wedstrijd gegaan. Altijd leuk om het eens live te zien. Helaas viel het weer een beetje tegen, best wel koud en lichte regen. Het was een wedstrijd als voorbereiding op het seizoen, dus het was niet erg druk in het stadion (Eden Park). Gelukkig heeft Auckland wel gewonnen met 39-11.

Vandaag ben ik een stadswandeling gaan maken. Eerst naar Auckland Domain, een groot park met het War Memorial Museum. Daarna door naar Mount Eden, het hoogste natuurlijke punt in de stad. Aangezien Auckland nogal vulkanisch actief is geweest heb je overal kleine vulkanen in de stad. Mount Eden is er daar een van, een nogal steile beklimming dus en bovenaan een mooi uitzicht en een krater. Wat opvalt als je door de stad loopt is dat er nogal veel gesport wordt door de jeugd. Bij elke school ligt een sportveldje en bijna overal spelen ze rugby, voetbal of cricket.

Daarna door naar mijn einddoel van de wandeling: One Tree Hill. Ook weer een berg met bovenop geen boom. Er stond wel een boom gepland door de Maori, maar een engelsman vond het nodig om er een obelisk neer te zetten. Op de top natuurlijk even het nummer van U2 geluisterd en genoten van het uitzicht. Daarna ben ik weer terug gegaan naar het centrum met de bus.

Het plan verder is om nog 3 dagen in Auckland te blijven en daarna naar het noorden te trekken. Eens kijken of ik daar werk kan vinden zodat ik rond het einde van november weer terug ben in Auckland. Tot zover vind ik Auckland al prachtig, maar als je hoort van iemand die al heel NZ heeft gezien en Auckland zelf een 3 uit 10 geeft, dan ben ik benieuwd naar de rest!

Owjah, voor ik het vergeet, bedankt voor alle leuke reacties!!! Altijd leuk om te horen dat jullie het leuk vinden om te lezen/volgen en me niet zijn vergeten!!!

Heavy Fuel

De eerste paar dagen in Auckland zitten er al weer op. Na de eerste dagen wat in de stad zelf te hebben doorgebracht heb ik vandaag mijn eerste uitstapje gemaakt.

Na bijgekomen te zijn van mijn lichte jetlag hadden we gisteravond filmavond bij IEP (de werkorganisatie van hier). Eerst een leuke Nieuw-Zeelandse film gekeken en daarna hamburgers gegeten van Burger Fuel. Ze hebben vrij grote hamburgers hier, heel lekker, maar ook heel groot. Met bijbehorende zak frites. Daarna zijn we nog naar een paar cafe's gegaan. Het leuke is eigenlijk dat je heel makkelijk contact maakt omdat bijna iedereen ongeveer hetzelfde meemaakt. Het enige wat me een beetje begint te irriteren is het aantal duitsers hier,het lijkt soms wel of je in Duitsland zit omdat je meert duits om je heen hoort dan Engels.

Voor de filmavond was ik nog even de Sky Tower ingegaan en nog even in Albert Park gaan zitten. De Sky Tower is gewoon een hoge toren maar ze hebben in de vloer van het observatieplatform vensters gemaakt zodat je naar beneden kan kijken. Ook in de lift naar boven zit een venster zodat je de liftschacht kan zien.

Vandaag ben ik eens naar Rangitoto Island gegaan. Een vulkanisch eiland dat pas 600 jaar geleden is ontstaan en in de baai voor Auckland ligt. Blijkbaar hebben de Maori het zien gebeuren toen het ontstond.. Nu is hij niet meer actief maar je loopt wel over alleen maar vulkanisch gesteente. Het is ook nog een steile beklimming om boven te komen, maar dan heb je wel prachtig uitzicht over de baai en Auckland. Het is in de 2de wereldoorlog nog gebruikt als uitkijkpost. Ze hebben er een aantal jaren over gedaan om de bunker boven op de berg te bouwen omdat het vrij onbereikbaar was. Het had ook aardig wat gekost voor die tijd. Toen de bunker eindelijk klaar was, hebben ze hem maar een jaar gebruikt omdat het te lastig was om hem steeds te bevoorraden.

Vanavond is het plan om naar een ijsbar te gaan. Niet een waar je ijsjes krijgt maar een waar alles van ijs is gemaakt, inclusief het glas waaruit je moet drinken en de stoel waarop je moet zitten. Morgen ben ik van plan om naar de andere kant van de stad te gaan om een groot park te bekijken, het War Memorial museum te zien, en naar One Tree Hill (!!!!). En dan heb ik het niet over de TV-serie.

Long Distance Call

Hier ben ik weer. Ik heb zojuist de introductie gehad en omdat het een beetje regent zit ik binnen op het kantoor van Work New Zealand. Eens even alles een beetje doornemen, er zijn nogal veel mogelijkheden. Waar ga ik heen, wanneer, voor hoe lang, wat kun je daar doen, waar kun je werk vinden, welk werk wil ik gaan doen, wil ik wel gaan werken of ga ik eerst het land doortrekken, hoe ga ik reizen????? Genoeg te doen dus, als ik er maar niet gestrest van raak. Ze zijn nu ook castings aan het houden voor achtergrondacteurs voor Spartacus, dus misschien is dat nog een optie.

In ieder geval heb ik ook mijn Nieuw-Zeelands telefoonnummer gekregen: +64-212-076-469. Houd wel rekening met het tijdsverschil, dan zal ik dat ook doen!

Park Life

De eerste ochtend in Auckland. Ik ben gisteren maar op tijd naar bed gegaan om de eerste nacht in het backpackers hostel door te brengen. Volgens mij is het nog niet echt druk. We liggen met 4 man op een kamer voor 6, maar op de badkamer was ik de enige. Ook bij het ontbijt was het vrij rustig.

Gisteren na aankomst in Auckland nog wat door de stad gedwaald. Aangezien Auckland op allemaal kleine vulkanen is gebouwd, loop je hier de hele tijd berg op en berg af. En nog vrij steil ook.

Ook een bezoekje gebracht aan Albert Park. Misschien komt het doordat ik hier opeens in het voorjaar terecht ben gekomen, maar dit is zoalseen parkje bedoeld is. In het woordenboek zouden ze bij stadspark moeten zetten: zie Albert Park. Ik heb nog geen foto's maar zal het even beschrijven: Bomen die over de wandelpaden hangen afgewisseldmet grasveldjes waar je lekker op kan zitten picknicken, een fonteintje en wat standbeeldjes, overal bankjes waar mensen gewoon op zitten te eten, een lichte wind en een zonnetje van25 graden, mooie bloeiende bloemperkjes metvrolijke musjes die rondvliegen. En nog een mooi kerkje aan de rand ook. Owjah...en nergens ligt gewoon rommel; alles is netjes opgeruimd.

Wat me ook opviel is dat mensen hier gewoon in de rij gaan staan om in de bus te stappen. Niet zoals in Nederland zo kort mogelijk op elkaar gaan staan en de hele tijd duwen, nee, gewoon een rij waar je achter aan sluit. Ik heb ook nog op een pleintje gezeten waar een groep jongens rugby was aan het spelen en daar zie je meteen het verschil tussen rugby en voetbal. Waar we in Wijlre de hele tijd zitten te zeuren of de bal nu wel of niet over de lijn was, wordt hier gewoon de bal afgegeven zodra je getikt (in plaats van tackelen) bent.

Nu zit ik alweer bij de partner van mijn reisbureau, hier krijg ik zodadelijk mijn introductie over vanalles. Een beetje cultuur, hoe werkt het met werk vinden/doen, telefoonnummer, bankrekening en dergelijke. Ook kan ik hier gratis internetten, dus zolang ik in Auckland ben kan ik hier altijd terecht om mijn volgende verhalen te schrijven.

Wat ik in Auckland van plan ben weet ik nog niet helemaal. Eerst vanmiddag de Sky Tower in endaarna ga ik de brug nog beklimmen. Je kan nog met de boot naar een vulkanisch eilandje, dus dat lijkt me ook wel wat. Owjah, ik heb ook al een kaartje gekocht voor een rugby wedstrijd aanstaande zondag op Eden Park. Jullie horen het wel weer.